Onderbuik

Vera Pauw is oud-international en oud-bondscoach en volgt voor NRC het EK voetbal voor vrouwen. Foto Merlijn Doomernik

Een droomstart, winst op Noorwegen. De eerste punten zijn binnen, op naar de volgende drie. Wat een voetbalfeest was het zondagavond. Een vol huis en een voetbalsfeer waarvan je alleen maar kunt dromen. Wij moeten daar in Nederland nog even aan wennen.

Na afloop kon het publiek er geen genoeg van krijgen. Louis van Gaal zei verbaasd tegen me: „Niemand wil naar huis, iedereen blijft gewoon.” Bij de mannen hoopt iedereen de file vooruit te zijn, zondag kon niemand die file wat schelen.

Maar was het onverwacht? Nee, en laten we daarmee maar gelijk een mythe in de prullenbak gooien. Niemand komt meer weg met de opmerking: „Wij doen er niets aan, want de mensen willen geen vrouwenvoetbal zien.” Overal waar topvoetbal door vrouwen wordt gespeeld, zitten stadions vol. Omdat het topvoetbal is, in dit geval door vrouwen. Het is voetbal, en daarom zijn de toeschouwersaantallen en kijkcijfers zo hoog. Altijd, niet alleen nu in Nederland omdat we een toernooi-gek land schijnen te zijn.

In 2009 zagen twee miljoen mensen onze halve finale tegen Engeland (NOS en Eurosport samen). Het best bekeken programma. Dat werd een incident genoemd. De eerstvolgende kwalificatiewedstrijd werd niet uitgezonden door de NOS, want „mensen willen geen vrouwenvoetbal zien”. Dus naar de regionale omroepen, verstopt maar vindbaar: 800.000 kijkers, een ‘regionaal’ alltime-record. Maar onderbuikgevoelens worden toch vaak als waarheden gezien. De volgende kwalificatiewedstrijd werd noch door de NOS noch door de regionale omroepen uitgezonden. Reden: het was een incident, mensen kijken niet naar vrouwenvoetbal.

Zelfs tegen dwerg Moldavië zaten er toen 7.000 mensen op de tribune. Het zijn getallen die geregeld gehaald worden. De laatste speeldag van de eerste editie van de eredivisie vrouwen in 2008: 9.000 mensen in het AZ-stadion. Het jaar erop 10.000 bij Willem II. De Champions League-wedstrijd van FC Twente tegen Barcelona in 2015 trok 14.000 toeschouwers.

Nog een paar cijfers: in 1999 zaten er 92.000 mensen in de Rose Bowl bij de WK-finale. Duizenden konden het stadion niet meer in. In 2005 was de openingswedstrijd van Engeland op het EK in Engeland al twee keer beter bekeken dan de Tour, Wimbledon en de Formule 1 in die week. „Een incident.” Ook toen Engeland was uitgeschakeld bleef het het best bekeken sportprogramma. Het WK 2011 brak alle twitterrecords en was na het WK-mannen en de Olympische Spelen het best bekeken sportevenement ooit. Een incident?

Alsof alle mannenwedstrijden top zijn om aan te gluren

Volgens de FIFA is het vrouwen-WK na het mannen-WK hun grootste evenement. Dus groter dan Confederations Cup, het WK voor clubs of welk ander toernooi dan ook. Het is niet nu zo mooi „omdat Nederland een toernooi-land is”, maar omdat het voetbal is dat ergens om gaat. Alsof alle mannenwedstrijden top zijn om aan te gluren. Veel wedstrijden komen niet in de buurt van de amusementswaarde van Nederland-Noorwegen.

Laten we dus gewoon genieten en het topvoetbal van mannen én vrouwen omarmen. Hopelijk worden de grote bedrijven wakker en laten hun marketing-afdelingen niet meer hun onderbuik spreken. Hoewel, na het EK kunnen zij dat beter wel doen, want dat gevoel kan wel eens 180 graden zijn gedraaid.