Zwarte Cross is volksfeest met bijna té veel vermaak

Popfestival Zwarte Cross

Op Zwarte Cross is naast muziek nog veel meer afleiding: vreemde types, theater en natuurlijk motorcross.

Een stuntman tijdens de derde dag van Zwarte Cross. Foto Eric Brinkhorst/ANP

Hij had liever in het publiek gezeten, lijkt het. Nu zit de drummer van de Noorse hardrockband Spidergawd met zijn drumstel op het randje van het podium in de Roadhouse op Zwarte Cross. Voorheen hielp Kenneth Kapstad bij Motorspycho trommels naar de verdoemenis, nu staart hij vanonder zijn kamikazehaarband het publiek strak aan terwijl hij zo hard mogelijk slaat. Bijtend en beukend komt hij steeds dichter bij de afgrond. Hij brengt de band – met een brommende baritonsax in plaats van basgitaar – in een aanzwellend delirium van hardrock tot een van de vele, kleine hoogtepunten van het festival.

Roadhouse is het spannendste podium van de Zwarte Cross, het vier dagen durende volksfeest in Lichtenvoorde dat met 220.000 bezoekers voor de tweede keer op rij volledig uitverkocht was. In die nagebouwde graanschuur stond altijd wel een gitaarbandje dat de planken uit het dak probeerde te timmeren. Hongerige, jonge bands uit eigen land, zoals doomrockers Dool (zaterdag) en grungers Paceshifters (zondag) maakten er indruk met hun spel en energie.

De onnavolgbaar beukende deathmetalband Sisters of Suffocation uit Eindhoven deed dat zondag een paar deuren verderop in de Baterbar, een lekker gruizig metalcafé. Minstens zo fel was de Gelderse thrashmetal van Izegrim, een band die in de studio iets te gepolijst is, maar nu de headbangers goed aan het werk zette met een geluid alsof er grind in hun versterkers zat.

Vlakbij was het Bayou-podium, een versleten cajunveranda, geflankeerd door wat bourbonbarretjes. Ook zo’n podium waar gierende gitaren het hoogste woord hadden, maar dan meer bluesy. The Grand East bijvoorbeeld, jonge Tukkers die met lol en durf puntige blokjesbluesrock mengden met de benevelde atmosfeer die uit die barretjes opsteeg.

Is een hoofdpodium wel nodig?

In die donkere hoekjes van Zwarte Cross, ver van het als een met bloemen behangen motorblok vormgegeven hoofdpodium, drong de vraag zich op of dit festival wel een hoofdpodium nodig heeft. Grote, internationale publiekstrekkers heeft Zwarte Cross toch niet en de Nederlandse publieksacts, zoals Jovink en de Voederbietels, Racoon, Chef’Special en oerrockers Golden Earring, pasten ook wel in Megatent, nu het terrein van regionale feestbands.

Op het hoofdpodium was bij sterke optredens van bands als Sue the Night, Wolfmother en Rico & Sticks nog veel gras tussen het publiek te zien. Vaak bu-j te bang, was het thema van Zwarte Cross dit jaar: ‘vaak ben je te bang’, spring eens in het diepe. Het hoofdpodium schrappen zou zo’n sprong kunnen zijn.

Het zou de bezoekers wat. Hun aandacht werd constant gevierendeeld: is het niet bij een van de drie theaterpodia, of de Undercovertent waar het hele weekend prima coverbands stonden, dan dook er wel een stuntvliegtuig met spuitend vuurwerk op. Je kon opzettelijk worden aangereden door een vrouw in een rolstoel („Ik kan het nog niet zo goed, haha” – boink), of zien hoe de net zo vreemde als aandoenlijke mascotte Tante Rikie wordt rondgesjouwd in een draagstoel. Of schilderen in de workshop van het Rijksmuseum, per ongeluk op een van de verstopte fopgeisers gaan staan. En anders is het natuurlijk altijd leuk om modder in je pils te krijgen bij de spectaculaire motorcrosswedstrijden.

Een van de beste feestjes was in een kerk. Op het terrein is vorig jaar een heuse gospelkerk opgetrokken, waar groepen als Reverend Willy & the Holy Singles het uitpuilende gebedshuis in vuur en vlam zetten.

„Boerendochter zijn = cool”, draagt een meisje op haar shirt. Levensmotto’s worden hier op de kleding gedragen. Iemand anders koos: „Alles verliep volgens plan, alleen het plan was waardeloos”. Geen slecht nieuws: het is een motto dat elke bezoeker die met een uitgekiend blokkenschema was gekomen kan beamen, zoveel wendingen neemt Zwarte Cross als vanzelf - dit festival is even groot en overweldigend, als luchthartig en warm.

Van koeienbrommer tot metershoog piratenschip: dit weekend werd er op alle denkbare voertuigen geracet tijdens de Zwarte Cross.

Correctie (17 juli 2017): Izegrim is geen Limburgse band, zoals hierboven eerder werd beweerd. De band komt uit Zutphen, in Gelderland [red.].