De tweestrijd die de F1 nodig had

Formule 1

Lewis Hamilton en Sebastian Vettel zijn al racelegendes. Voor het eerst strijden ze direct met elkaar om de wereldtitel.

Winnaar Lewis Hamilton wordt na zijn thuisrace op Silverstone op handen gedragen. Foto Frank Augstein/AP

Het zijn prachtige beelden om nu nog eens terug te kijken. September 2005, de Lausitzring in het oosten van Duitsland, een van de twee races in de Formule 3 op dat circuit dat weekend. Lewis Hamilton, 20 jaar, uit Stevenage in Engeland, wiel aan wiel met Sebastian Vettel, 18 jaar, uit Heppenheim in Duitsland. „Duitslands grootste ster van de toekomst tegen die uit Groot-Brittannië”, hoor je de commentator zeggen. We weten twaalf jaar later allemaal dat hij gelijk heeft gekregen.

Hamilton won dat jaar, met overmacht. Meer ervaren, beter team, tweeënhalf jaar ouder. Natuurlijk zouden ze in de Formule 1 terechtkomen, dat was allang duidelijk. Ze debuteerden allebei in 2007: Hamilton bij McLaren, Vettel bij BMW. Je zou kunnen zeggen dat het titelgevecht zoals dat dit jaar plaatsvindt sinds dat jaar in de maak is. Natuurlijk, ze hebben gevochten in races, en in 2010 als twee van een viertal titelkanshebbers, maar niet eerder direct met elkaar, zoals nu. Na de race op Silverstone van zondag is het seizoen halverwege en leidt Vettel met slechts één punt voorsprong op Hamilton. Het is de strijd waarop ze beiden al jaren hoopten en ook de strijd die de sport zo hard nodig heeft.

Lees ook ons verslag van de race met tweets en video’s terug.

Racesoap

Ze zijn beiden al legendes in de Formule 1. Hamilton de drievoudig (2008, 2014, 2015) en Vettel de viervoudig (2010, 2011, 2012, 2013) wereldkampioen. De 32-jarige flamboyante Brit voor wie racen vooral werk is geworden, die als hij daar zin in heeft zijn bulldog meesleept naar een persconferentie en geen spijt heeft als hij als enige zoals vorige week een F1-spektakel in hartje Londen overslaat om twee dagen op en neer naar het Griekse eiland Mykonos te gaan. En de inmiddels 30-jarige Duitser met het pure racehart, de emotie en de passie, maar ook een lontje zo kort dat SIRE er in een campagne voor zou waarschuwen. Beiden een genot om te zien racen, beiden ook met de ervaringen als hoofdrolspeler in tijden waarin één ploeg de dienst uitmaakte. Vettel bij Red Bull, Hamilton daarna, vanaf het begin van het hybridetijdperk bij Mercedes.

Ideale ingrediënten voor een tweestrijd waar je met plezier voor gaat zitten. Tot grote vreugde ook van de grote bazen van de Formule 1, voor wie de dominantie van één team, zoals Mercedes de afgelopen jaren en Red Bull daarvoor, een pijnpuntje was geworden. Voorspelbaar en daardoor onaantrekkelijk. De hoop was dat door een grote aanpassing van de auto’s vanaf dit jaar het speelveld in elk geval gelijker zou worden aan de top. De aanpassing is nog geen doorslaand succes gebleken, met races waarin inhalen nog moeilijker bleek dan het al was en grote gaten tussen de beste teams en de middenmoot. Maar wat er wel is gekomen, is de tweestrijd tussen teams, in dit geval Mercedes en Ferrari.

Respect voor elkaar

De Italianen bleken tijdens de testdagen in Barcelona voorafgaand aan het seizoen de stappen te hebben gemaakt die Red Bull had willen maken. De eerste race, in Australië, bevestigde dat. Vettel won, voor het eerst sinds september 2015 in Singapore. Had hij wat geluk met de strategie? Zeker. Maar Ferrari en Mercedes oogden minstens even sterk. Beide zeiden te hopen een lange en mooie strijd met elkaar te kunnen voeren en benadrukten hoeveel respect ze voor elkaar hadden. „Ik denk dat het een leuk seizoen wordt om te volgen”, zei Hamilton. Hij blij vanwege de nieuwe uitdaging, Vettel blij dat hij voor het eerst sinds hij Red Bull voor Ferrari verliet in 2015 tegen zichzelf kon zeggen dat dat een goede keuze was.

Daarna bleven ze aan elkaar gewaagd. Hamilton won in China, Spanje, Canada en zondag voor de vijfde keer zijn thuisrace in Groot-Brittannië. Vettel won in Bahrein en Monaco. Hamilton was vrijwel altijd de betere in de kwalificatie, maar tijdens races minder constant. Wiel aan wiel zoals in die Formule 3-race in 2005 reden ze nauwelijks, op een eerlijk, door Hamilton gewonnen, kort duel in Barcelona na.

Lang bleef het ook netjes en uitermate respectvol tussen de twee. Complimenteus, vriendschappelijk. Tot die knotsgekke race in de straten van Bakoe in Azerbajdzjan eind juni, toen achter de safety car de titelsoap zijn eerste cliffhanger kreeg. Vettel moest vol in de remmen, omdat Hamilton voor hem snelheid minderde, waarna hij uit frustratie naast hem ging rijden en de Mercedes een beuk gaf. Vettel kreeg tien seconden tijdstraf en pas een week en een FIA-overleg later was hij er zeker van dat het daarbij bleef. Maar toen was de amicale sfeer allang weg. „Respectloos” vond Hamilton de actie, „een slecht voorbeeld”. Vettel zou volgens hem niet met de druk om kunnen gaan. De Duitser bood zijn excuses aan, maar wist ook: onze relatie is beschadigd. „Het is niet meer hetzelfde, omdat ik het heb verpest”, zei Vettel tegen de Britse krant The Times.

Halverwege het seizoen kan de strijd tussen Hamilton en Vettel niet spannender. Een strijd met een rauw randje, dat de fans en de grote bazen van de Formule 1 stiekem alleen maar zullen verwelkomen. Maar het liefst vechten de Duitser en de Brit het op het asfalt uit, wiel aan wiel. Net als twaalf jaar geleden op de Lausitzring.