Column

De onderstroom

Ellen

Verjaardagen, of ze nou van jezelf zijn of van een ander, zijn zelden leuk omdat je het opeens gezellig moet hebben met derden. En we weten allemaal dat het al moeilijk genoeg is om het gezellig te hebben met derden zónder dat het moet. Zo sleepte ik me afgelopen week naar het zoveelste tuinfeest. Bij aankomst bleek het gezelschap in tweeën te zijn verdeeld: de ene helft van de genodigden stond om de barbecue heen, alsof hun gestaar het gaarproces kon versnellen, en de andere helft zat binnen rond de televisie.

„Ik heb toch maar Wimbledon opgezet”, zei de vriendin van de jarige. „Hoef ik nog maar met een deel van de aanwezigen te praten.”

Het gezelschap rond de buis kende ik van eerdere verjaardagen, en bijna had ik rechtsomkeert gemaakt, want ik herkende een oom die altijd zeurde over aandelen, een nicht die chronisch emmerde over collectes en een tante die iedereen onder de veertig een arrogante snotaap vond. Toch schoof ik aan, en tot mijn grote verbazing en genoegen ging het alleen maar over tennis.

„Zo, die serveert goed zeg,” zei de tante over een jonge speler, „alsof hij God een keiharde high five wil geven!” „Kijk die return dan!” zei de oom ademloos. „Wat vind jij van hem?” vroeg hij vervolgens, en ik was met stomheid geslagen, want het was voor het eerst dat hij mij een vraag stelde in plaats van een monoloog af te steken.

En zo werd het een fantastische middag, vol fijne gesprekken over Wimbledon en gedeeld plezier bij een spannend breakpoint of een tiebreak. Voor het eerst in tijden kwam ik energieker terug van een verjaardag dan dat ik was toen ik erheen ging. Enkele personen die ik voorheen niet zag zitten, bleken fantastisch om sport mee te kijken. Ik leerde een kant van hen kennen die ik niet had willen missen.

De volgende dag bevond ik me tijdens de spits op Rotterdam Centraal. Normaal haat ik dan de hele mensheid maar ik merkte dat ik nu milder was. Wie weet, dacht ik, zijn sommigen hier ook wel fan van Murray of Serena. De grote onbekende massa leek opeens een groot verrassingsei. Wie weet wat voor interessante dingen sommigen zouden kunnen zeggen over spelerstactieken en strategieën. Of hoe vurig sommigen de manier waarop Boris Becker Novak had gecoacht, zouden verdedigen.

Mensen hebben natuurlijk verschillende kanten, maar sommigen hebben in hen ook nog eens een persoonlijkheid-die-van-sport-houdt en die soms een warme aanvulling is op hun karakter. En terwijl ik mij mengde in de grote anonieme massa, voelde ik me blij, omdat ieder een nog te ontdekken kant in zich had, die suggereerde dat er door al deze mensen heen een ondergrondse stroom vloeide, vol onvermoede vreugde.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.