Fleabag: ‘Bridget Jones’ – maar dan over millennials

Vergeten series

NRC raadt deze week vijf series van het afgelopen tv-seizoen aan die niet de aandacht kregen die ze verdienden. Deel 3: Fleabag.

Fleabag begon als een theatermonoloog van Phoebe Waller-Bridge. Foto BBC

Er is niets, werkelijk niets, dat ‘Fleabag’ meezit. De relatie met haar zus is slecht, die met haar stiefmoeder al helemaal. Haar Londense broodjeszaak loopt voor geen meter en de bank wil haar geen geld lenen. De juiste man dient zich maar niet aan. En dan raakt ze ook nog haar beste vriendin Boo, de mede-eigenaar van de zaak, kwijt bij een bizar ongeluk.

Fleabag begon als theatermonoloog van de Britse Phoebe Waller-Bridge. Ze werkte het uit naar deze zesdelige comedyserie, waarvoor ze het script schreef en als het titelpersonage in alle scènes te zien is. Als vertelling van een jonge vrouw die met grote moeite werk- en privéproblemen het hoofd probeert te bieden en aldus van de ene in de andere gênante situatie belandt, is het een soort millennial-versie van Bridget Jones’ Diary. Fleabag is rauw, ongemakkelijk en schuwt de seksgrappen niet. Zo kondigt ze, wachtende op een klant, aan: „De volgende man die binnenloopt, krijgt een gigantische beurt.” Het is haar vader. Weer tegen de camera: „Niet ideaal.”

Het vernieuwende zit grotendeels in dat doorbreken van de vierde wand. Waller-Bridge speelt met de vorm van de onbetrouwbare verteller door direct commentaar te geven op wat er gebeurt. Maar omdat we weten hoe mismoedig en kil haar wereldbeeld is, weten we ook dat het wellicht allemaal niet zo gebeurt zoals ze het ons toont, wat haar de mogelijkheid geeft absurdistischer en daarmee grappiger te worden. Maar óók om het drama daaronder, het uiteenvallen van haar leven, zelfs voor ons lange tijd verborgen te houden, totdat ze er niet meer onderuit kan. Fleabag is een van de beste comedyseries van het afgelopen tv-seizoen.