Recensie

Horror die keurig tussen de lijntjes blijft

Recensie

In Wish Upon moet voor de zoveelste keer een tiener erachter komen dat je voorzichtig moet zijn met wat je wenst.

Pubermeisje Clare (Joey King) krijgt een vervloekte Chinese wensdoos.

Je zou een hele recensie kunnen vullen met de films en verhalen waar tienerhorrorfilm Wish Upon aan doet denken. Om te beginnen natuurlijk al die sprookjes over jonge adolescenten die een handvol wensen in de schoot geworpen krijgen en erachter komen dat je voorzichtig moet zijn met wat je wenst. Er zit altijd een addertje onder het gras. In het geval van pubermeisje Clare, dat van haar vuilnis juttende vader een vervloekte Chinese wensdoos krijgt, een heel giftig addertje: tegenover elke wens staat een dodelijk offer. Maar ja. Clare wil ook wel eens normaal en populair zijn, want: een buitenbeentje op school, gepest, en geplaagd door de traumatische dood van haar moeder.

Wish Upon geeft je geen seconde het idee dat het anders dan slecht kan aflopen. De meest gangbare oplossing in het genre is om in zo’n geval elke dood nog carnavalesker en gruwelijker te maken dan de vorige. Maar Wish Upon blijft keurig binnen de kaders, alsof er tussen de doelgroep vijftien-en-een-half en zestien ook nog een leeftijdscategorie in het ‘young adult’-genre zit die bediend moest worden. Bovendien heb je als toeschouwer voortdurend een sadistische informatievoorsprong op Clare, waardoor je immuun wordt voor de spanning en in het bijzonder de suspense van de moralistische plot.