De geisha eet een zoute haring

Blog examenexposities #8 (slot)

Sinds twee weken zijn de examenexposities van de kunstacademies weer te bezoeken. In een serie eerste indrukken per school: Minerva Groningen (t/m donderdag 13 juli). Welke jonge kunstenaars vallen op?

Tamara Stoffers

Marlot de Vries

Marlot de Vries mengt in haar grafische design de Nederlandse en Japanse cultuur wel heel letterlijk. Ze maakte een affiche in de stijl van een kleurige Japanse houtsnede met een geisha die een haring met uitjes voor haar mond houdt. En een gestileerd flesje Heineken naast de berg Fuji. Haar Nijntje in een kimono is ook al zo’n oogtrekker.
Marleen Annema is geboeid door fake-nieuws en alles wat daarbij hoort. Als grafisch vormgever heeft ze haar examenexpositie gewijd aan de media die al maar simpeler worden en harder schreeuwen. Een muur vol met woorden als ‘fake’ en ‘wrong’ op steeds andere manier vormgegeven. Ook tikte Marleen Annema in Google de woorden “Trump is een” en “Wilders is een” in en ze laat op een beeldscherm zien wat er wordt voorgesteld als vervolg op die zoekvragen. Google heeft geen hoge dunk van ons, want volgens de zoekmachine willen we typen: “Trump is een narcist”, “…gevaar”, “…goede president”, “…republikein”, “…ramp”, “…idioot”, “…psychopaat”, “…dictator”, “…held” of , “…slechte president”. In die volgorde. Met Wilders gaat het niet veel anders.

Afke Manshanden

Afke Manshanden

Afke Manshanden

Houd je camera stil en laat het beeld het verhaal vertellen. Afke Manshanden, afgestudeerd als theaterscenograaf, neemt die raad in haar vierluik korte films heel erg letterlijk. Een man op een grasmaaier mag gewoon het beeld uitrijden, de camera beweegt geen millimeter. Het geluid van de maaier is ruimtelijk wel te volgen, wat het spannend maakt, want wie weet komt hij terug. Intussen, en dat is de kracht van deze breedbeeldfilm, is er genoeg te zien op de achtergrond, al gebeurt er niets. De tuin die de man maait ligt aan de rand van de landelijk dorpje met een kerkje. Een paar kilometer verderop steekt de toren van het zadeldakkerkje van het volgende dorpje tussen de bomen uit. Over de tuin valt weinig te vertellen – vooral gras, erachter begint bouwland - behalve dus dat die man op zijn maaimachine weer terugkomt in beeld. Minutenlang blijft hij zijn baantjes rijden, soms buiten beeld. De andere delen van het vierluik zijn volgens hetzelfde principe gemaakt. In de een staat de camera stokstijf in een manegehal waar iemand dressuurinstructies geeft aan een ruiter die in en uit beeld rijdt. De derde gaat over een skatebaan in een parkje. Mijn favoriet is de man die in het water van een recreatieplas aan het vliegvissen is. Hij werpt zijn lijn over het water, haalt die in, werpt de lijn, enzovoort. Misschien is het niet de bedoeling, maar hier valt eigenlijk wel veel te zien. In de eerste plaats zie je die man zo vaak zijn lijn werpen en inhalen, dat je leert vliegvissen. En in dit deel laat Afke Manshanden ook humor toe als een speelgoedbootje meermalen een irritant tochtje van links naar rechts door het beeld maakt, totaal genegeerd door de visser. afkemanshanden.nl

Marloes Meiborg

Marloes Meiborg

Marloes Meiborg heeft van overdrijven een theatrale installatie gemaakt waar een naargeestige sfeer hangt. Het begint vrolijk maar manisch, met een laserprinter die bezig is met printen van bekentenissen van één zinnetje per vel. Inmiddels liggen er duizenden op en rond de tafel. Allemaal in de trant van “Ik heb gerookt op plekken waar het verboden was te roken” en “Ik heb op duinen gelopen op plekken waar een lint gespannen was”. Na een paar seconden komt er een volgende vel. Soms staan er een paar regels op, of iets dat lijkt op een gedicht. De sfeer slaat om als je in de kamer een vage mensvorm ontdekt die is vastgebonden aan de muur en soms spastische bewegingen maakt. Bij elkaar presenteert Marloes Meiborg hier een toneelstuk over een langgerekte bekentenis. Of die vrijwillig is, is maar de vraag. Toneel zonder aanwezig acteur. Op die wanhopige mechanische figuur vastgebonden aan de muur na dan. marloesmeiborg.nl

Tamara Stoffers

Vinkje, slavinkje. Tamara Stoffers

Voor schilderijtjes van tepels is rond de ideale vorm, ontdekte Tamara Stoffers, die afstudeerde in de richting autonome beeldende kunst. Tien hing ze er op, niet veel groter dan een 2-euromunt. Ze zijn allemaal met oog voor detail vastgelegd. Ook haar andere werk getuigt van humor. Knappe absurde collages – met veel Russische foto’s – en surrealistische grapjes, zoals de glazen stolp met knipbeursje in de form van pluizige roze hersens. En vooral het leuke schilderijtje van een geborduurde vink op een nog ongebakken slavink in een tinnen bordje naast een drinkglas. Vinkje, slavinkje is de titel van een heel raar oudhollands stilleven. tamarastoffers.com