Recensie

Camera maakt de keuzes bij gecompliceerde vragen

Una, naar het toneelstuk Blackbird, stelt gecompliceerde vragen over de verhouding tussen een 40-jarige pedofiel en een 12-jarig meisje. In de film maken de camerastandpunten het drama moreel nog dubieuzer.

Is Ray (Ben Mendelsohn) een geroutineerde pedofiel die Una (Rooney Mara) als puber heeft misbruikt, of was hun verhouding complexer?

Bij elke opvoering van Blackbird van de Schotse toneelschrijver David Harrower kwamen de recensenten tot verschillende conclusies. Gaat deze krachtmeting tussen eind-twintiger Una en mid-vijftiger Ray over een geroutineerde pedofiel die na vijftien jaar ter verantwoording wordt geroepen door het meisje dat hij als prille tiener seksueel misbruikte, of was die verhouding complexer?

Met wie sympathiseer jij? Met Una? Of ook met Ray, omdat de camera de kleine Una als een lolita bekijkt? En wiens blik is dat dan, zijn perspectief, dat van de filmmaker, of misschien wel een subjectief perspectief dat aangeeft hoe Una zich ook moet hebben gevoeld? En komt dat alles niet onaangenaam dicht in de buurt van schuldvraagomkering? Of is hij gewoon een man die ook na veroordeling zijn grenzen niet kent?

Gecompliceerde vragen die in de film Una moreel nog dubieuzer worden, omdat er camerastandpunten en perspectieven aan zijn toegevoegd die al voor de toeschouwer kiezen. Het grootste gedeelte van de film bestaat, net als het toneelstuk, uit een lang gesprek in de personeelskantine van Rays bedrijf, maar er is een wezenlijk verschil tussen vertelde flashbacks of verfilmde flashbacks vanuit het gezichtspunt van een van de personages. Zeker als de inzet trauma en herinnering zijn.