Recensie

The Leftovers: briljant, vanaf aflevering 4

Vergeten series

Wat kijk je deze zomer in het vliegtuig, in de tent, of thuis? NRC raadt deze week vijf series aan van het afgelopen tv-seizoen die niet de aandacht kregen die ze verdienden. Deel 2: The Leftovers.

Justin Theroux speelt in The Leftovers de getergde politiechef Kevin Garvey Jr. Foto HBO

Even doorzetten, het is meestal niet het kijkadvies dat je wilt krijgen – of geven – bij een televisieserie. Toch is het in het geval van The Leftovers het enige juiste advies. Want doorzetten wordt beloond.

The Leftovers is absoluut een van de beste, meest overdonderende en mooiste televisieseries van het moment – van de afgelopen jaren zelfs. Maar dan moet je wel even door de eerste twee, drie afleveringen heen.

The Leftovers, naar het boek van Tom Perrotta en gemaakt door Perrotta en Damon Lindelof van Lost, begint met een oververmoeide moeder in haar auto. Haar wasmachine is stuk. Haar baby houdt maar niet op met huilen. Ze is de wanhoop nabij. Tot het opeens stil wordt op de achterbank.

Haar zoontje, het ene moment nog krijsend in zijn autozitje, is weg. Een paar meter verder botsen twee auto’s, waarvan één zonder chauffeur, op elkaar. Op het parkeerterrein staat een jongetje te roepen om zijn plots verdwenen vader. Het is 14 oktober 2011, de dag van de ‘Sudden Departure’. Die dag verdwijnt 2 procent van de wereldbevolking in het niets.

The Leftovers is niet het soort serie dat vervolgens het mysterie van de Sudden Departure probeert op te lossen. Het duikt eerder in de psyche. Hoe reageren we op plotseling en onverklaarbaar verlies?

Als de pilot-aflevering drie jaar later het verhaal weer oppikt, komen we terecht in een wereld die draait en functioneert maar tegelijkertijd is ondergedompeld in collectieve rouw en onzekerheid. De een zoekt fanatiek naar antwoorden. De ander probeert te overleven. Sektes zijn populair. Tieners nog roekelozer dan normaal.

Dat de serie rouw omarmt, zorgt dat die eerste afleveringen loeizwaar zijn. Vandaar dat het, ondanks goede recensies, niet zo’n hit werd als de Amerikaanse abonneezender HBO had gehoopt. Het is geen televisie om snel en gemakkelijk weg te kijken; de neiging om af te haken is groot. Maar wie doorzet ziet dat de makers met iedere aflevering meer lucht toelaten, zonder aan kwaliteit in te leveren. Seizoen twee en het derde, laatste seizoen zijn op momenten zelfs ronduit bizar en bijna komisch.

Begin juni werd de seriefinale uitgezonden. Lindelof, die met Lost een van de meest teleurstellende en veel bekritiseerde ontknopingen uit de recente televisiegeschiedenis had geleverd, heeft met The Leftovers alle critici de mond gesnoerd. Zelfs al leek het vrijwel onmogelijk om de steeds waanzinniger en briljant wordende afleveringen van seizoen drie te overtreffen, het einde was zo goed als perfect.

The Leftovers is een serie die je afwisselend kijkt met tranen in je ogen, een grote grijns of grote ogen van ongeloof. Je zult ’m afsluiten met een immens tevreden zucht.

Doe jezelf een plezier, en zet door.