Recensie

Riverdale: niet subtiel, wel erg lekker

Vergeten series

Wat kijk je deze zomer in het vliegtuig, in de tent, of thuis? NRC raadt deze week vijf series aan van het afgelopen tv-seizoen die niet de aandacht kregen die ze verdienden. Deel 1: Riverdale.

De valse Cheryl Blossom (Madelaine Petsch), rechts, in Riverdale. Netflix / The CW

Ja, Riverdale is gemaakt voor een jonge doelgroep. En ja, het is een serie die allesbehalve subtiel is. Maar het is ook een van de leukste dramaseries van het afgelopen tv-seizoen, een vlotte en onderhoudende serie vol misdaad, seks en oneliners.

Stiekem kan iedereen naar Riverdale kijken, of je nu millennial bent of niet. En niet alleen omdat de oudere kijkers bekende gezichten uit de jaren 90 zullen herkennen (Luke Perry uit Beverly Hills, 90210, Mädchen Amick uit Twin Peaks). De serie, gebaseerd op een langlopende Amerikaanse strip, gaat over een groep middelbare scholieren en hun families in het plaatsje Riverdale, zo’n ogenschijnlijk perfecte plek waar bijna iedereen een duister geheim blijkt te hebben. De jonge personages kampen met typische tienerproblemen, van onbeantwoorde liefdes tot pestkoppen op school.

Een moordmysterie vormt de rode draad van het eerste seizoen. Scholier Jason Blossom wordt dood gevonden. Iedereen in het dorp heeft wel een connectie met hem: van zijn tweelingzus, de heerlijk valse cheerleader Cheryl, tot hoofdpersoon Archie Andrews en zijn vriendengroep.

Riverdale verwijst zeer bewust naar de invloedrijke serie Twin Peaks van David Lynch. Maar we zien hier wel een versie van Twin Peaks die Lynch zelf nooit zou maken, ook niet in de jaren waarin hij instructies van tv-bazen moest volgen (voor de nieuwe serie, nu te zien bij de streamingdienst van Videoland, kreeg hij carte blanche). De surrealistische toon ontbreekt en Riverdale is een stuk conventioneler. Binnen die conventies weten de makers echter wel origineel te blijven.

Het gewichtige en volgens sommigen zelfs problematische 13 Reasons Why, ook een ‘tienerserie’ die op Netflix te vinden is, kreeg eerder dit jaar veel meer aandacht, vooral vanwege het gevoelige thema: zelfmoord. Een deel van die aandacht had wel naar Riverdale gemogen. Niet alleen vanwege de hogere vermaakfactor, maar ook omdat dit een progressieve serie is. Er wordt niet overspannen gedaan over seks en dingen als homoseksualiteit horen er gewoon bij.

Toch gaat het vooral om de lol. Riverdale is daarmee ook een fijn alternatief voor intense series als Game of Thrones en House of Cards. De dialogen zijn grappig en doen qua tempo soms denken aan Girlmore Girls, waarin iedereen ook snel en gevat praat. Vooral het coolste personage, Veronica Lodge, doet het op dat vlak goed. Als voormalig ‘socialite’ zet ze de saaie Archie vaak op zijn plek.

Hij is de minst scherpe geest van de groep en loopt vaak achter de feiten aan. Andere personages geven meta-commentaar op de millennial-cultuur („quasi-lesbisch zoenen is al sinds 1994 geen taboe meer”, zegt Cheryl), maar Archie doet niet aan ironie.

Ook fijn: het mysterie wordt niet eindeloos uitgemolken. De schrijvers komen gewoon met een bevredigend antwoord waar geen twijfel over kan bestaan. Gebeurt lang niet altijd.

Het eerste seizoen eindigt wel met een geforceerde cliffhanger, wat eigenlijk niet nodig is. Als kijker heb je al lang een band opgebouwd met de personages. Dat kan de pret verder niet drukken, want verder klikt bijna alles in elkaar.