‘Je moet denken: hoe doet ze dat?’

Heather Holliday, zwaardslikker

Heather Holliday begon als assistente in de freakshow van Coney Island in New York. Nu is ze zwaardslikker in LIMBO, deze zomer in Amsterdam te zien.

Sabelslikker Heather Holliday raakte als tiener gefascineerd door artiesten uit rariteitenshows: „Ik hield van raar.” Foto Daniel James Grant

Het zwarte leren badpak bedekt haar borsten ternauwernood. Met haar nepwimpers geeft ze een vette knipoog aan het publiek. Langzaam strijkt ze een brandende fakkel langs haar getatoeëerde been. Dan knielt ze op de grond als een voetballer die net heeft gescoord, leunt achterover, en blaast een vlam van drie meter de lucht in. Ze smeert balsem op haar lippen als ze het podium afloopt.

Heather Holliday geeft met haar collega’s een voorproefje van de circus- en cabaretshow LIMBO. De show bestaat al vier jaar en trekt van Engeland via Colombia naar Australië. Tot en met 6 augustus is de voorstelling in theater Boom Chicago in Amsterdam te zien, met liveband. Holliday tapdanst, spuwt vuur en slikt fluorescerende zwaarden die door haar buik heen schijnen. Ze kan er zes tegelijk in haar lichaam steken.

„Je moet je kokreflex afleren”, zegt Holliday over haar techniek. „Een lichaam trekt samen als er koud staal in wordt gestoken. Oksels kietelen omdat ze weinig aanraking krijgen; je slokdarm wordt ook niet vaak aangeraakt en is daarom gevoelig. Herhaling is het geheim.” Ze trainde de vaardigheid tijdens de zeven jaar dat ze optrad in de freakshow van Coney Island, een schiereiland in New York met veel attractieparken.

Holliday leerde er alle circustechnieken, maar koos ervoor om zich in zwaardslikken te specialiseren omdat het de grootste uitdaging vormde. Holliday: „Je hebt er veel geduld voor nodig.” Kwijlend en bijna kotsend oefende ze elke dag in haar badkamer. In het begin stak ze andere voorwerpen dan zwaarden in haar keel. Meer wil ze er niet over vertellen, behalve dat ze nooit gewond raakte. Haar lichaam is nu aan de aanwezigheid van zwaarden gewend, zegt ze.

Holliday groeide op in Manhattan en ging regelmatig voor 3 dollar naar de rariteitenshow. „Ik kende iedereen: Sealboy met zijn mini-armen, Lobsterboy met zijn misvormde handen en Serpentina die met een slang om haar nek danste.” In haar punkperiode als tiener wilde ze die mensen leren kennen en vrienden worden. „Ik hield van raar, niet van normaal.”

Een knappe assistente

Ze ging er stage lopen toen ze zeventien was. Ze zou voor het Coney Island Museum werken, maar de artiestengroep had een ‘skin’ nodig, een knappe assistente. Holliday: „Een meisje had plotseling ontslag genomen. Ik zat in het kantoor en toen kwam er iemand binnen: ‘We hebben nú iemand nodig.’ In mijn spijkerbroek ging ik het podium op. Ik had acteerervaring dus ik was niet bang. Na afloop zeiden ze: ‘De volgende keer draag je een jurk’.”

„Ik heb haar van Coney Island weggepikt”, zegt Scott Maidment, de creatief directeur van LIMBO. Hij viel voor haar charisma. „Als ze op het podium staat, hoeft ze niks speciaals te doen. Ze kan cornflakes eten en het is nog steeds interessant om naar te kijken.” Maidment is verantwoordelijk voor haar sexy pakjes, zegt Holliday. „Voordat ik bij LIMBO werkte, speelde ik het schattige domme meisje.” Ze slaat handen op haar wangen, tuit haar mond en zet grote ogen op. „Bij LIMBO werd ik een sexy vrouw.”

Eerst vond ze dat ongemakkelijk. Haar moeder is een mormoon en nam haar altijd mee naar de kerk. Holliday: „Ik ben zelf niet mormoons, maar ik ben blij dat ik zo ben opgevoed. Mijn vader is niet gelovig dus ik was vooral nerveus toen mijn moeder voor het eerst naar een LIMBO-show kwam kijken. ‘Je bent erg pittig’, zei ze na afloop. Nu vliegt ze de hele wereld over om mij te zien optreden.”

Holliday: „Wat ik op het podium doe, is niet echt. Niemand loopt op straat zoals ik op het podium rondloop. Ik zet een parodie van een vrouw neer. In het echte leven draag ik nooit opgevulde bh’s of shirts met decolleté. Ik ben geen Kim Kardashian.” Maar als ze na een show op sociale media kijkt, ziet ze de gekste commentaren. Vaak zijn het vulgaire ‘uitnodigingen’, al zijn er uitzonderingen. John Delyn schrijft bewonderend onder een YouTube-video: „Ik zou haar mond met een liniaal open willen houden zodat ik met een zaklamp naar binnen kan kijken.”

De artiest en zijzelf, het zijn twee verschillende mensen die ze van elkaar gescheiden houdt, zegt Holliday. „Je mag mijn echte achternaam niet weten. Dat geldt ook voor details over hoe ik heb leren zwaardslikken. Als je mij ziet optreden, moet je denken: Wie is dat? Hoe doet ze dat? Het mysterie is belangrijk. Je wilt niet weten dat ik backstage lasagne eet en met mijn moeder bel. Hoe ik oud ben, zeg ik ook niet. Een showgirl moet tijdloos zijn.”