North Sea Jazz: powervrouwen kleuren het popprogramma

Pop Solange, Gladys Knight, Mavis Staples, en de jazzy spoken rap van aanstormend talent Noname: het waren de vrouwen die de poproute van het festival kleur gaven dit weekend.

Solange bracht haar materiaal met dramatische overtuiging in een visueel vervreemdende show. Foto Andreas Terlaak.

Een van de opvallendste optredens op North Sea Jazz 2017 was dat van Solange Knowles, die op een in rood licht badend en tot in de puntjes gestileerd podium in de immense Maas-zaal, een prachtig, betekenisvol en visueel overrompelend concert gaf. Haar muzikanten en koor vormden met haar als spil haast een levend schilderij, waarin ze trage, elegante bewegingen maakten, terwijl Solange vol gedoseerd drama nummers zong als het emotioneel geladen ‘Weary’, in een zich langzaam ontvouwende, ingetogen, voortdurend boeiende show.

Het was een verstild statement op een festival dat het in dergelijke, volgepropte – en dit weekend vaak snikhete – concerthallen in de regel moet hebben van de wat veiligere publieksacts, met een arsenaal aan hits waarop het publiek toch wel beweegt, zoals deze editie hiphop-oudgedienden De La Soul, de Prince-revue van New Power Generation en de oppeppende spacefunk van festivalafsluiter Jamiroquai.

Lees ook: Steeds op zoek naar muzikale verwondering, over het jazz-programma van het North Sea Jazz Festival.
Gladys Knight.
Foto Andreas Terlaak.
Mavis Staples nam met haar rauwe raspstem haar publiek mee in de Afro-Amerikaanse muziekgeschiedenis.

Foto Andreas Terlaak.
Gladys Knight en MAvis Staples.
Foto’s Andreas Terlaak

Ook de voortreffelijke Gladys Knight paste in die traditie. Geruggesteund door een in wit gestoken soulensemble, gaf ze een sublieme soulshow doorspekt met haar grootste hits. Ze zong met prachtige nuances, beheerst, vol gevoel, soms krachtig voluit, en in mooie, klassieke harmonie met haar koor. In de voor haar statuur opmerkelijk kleine Congo-tent maakte grande dame Mavis Staples indruk; haar band stuwde voort als een ontspannen tuffende soultrein terwijl zij met rauwe raspstem het publiek vol intensiteit meenam in haar persoonlijke muziekgeschiedenis.

Ouderwets gloeien

Het wemelde deze editie in de poproute van de powervrouwen. Naast Solange, Mavis Staples en Gladys Knight waren het acts als uberdiva Grace Jones, rapster Noname uit Chicago en zangeressen als Erykah Badu, Sharon Kovacs en Mary J. Blige die het popprogramma kleur gaven. Aanstormend talent Noname bleek zaterdag in een intiem en ontwapenend optreden ook live zeer de moeite; ze was eigenzinnig en authentiek en varieerde tussen enerzijds spoken word op de jazzy grooves van haar band, en wat meer energieke raps, met grappige terzijdes tussendoor. Het concert van Erykah Badu kwam langzaam op stoom; ze kwam pas het podium op nadat de band een kwartier in het donker had gejamd en leek wat in zichzelf gekeerd; zelfs bij een publieksfavoriet als ‘On & On’ had ze moeite de zaal echt te bereiken. Tussen de verhaaltjes en wat gerommel met een drumcomputer door, waren er de momenten dat ze ouderwets gloeide op een fijne, achteroverleunende groove. Kovacs imponeerde met nieuw materiaal en haar prachtige rauwe klankkleur.

Erykah Badu.
Foto Andreas Terlaak.
De hand van Erykah Badu.
Foto Andreas Terlaak.
Erykah Badu.
Foto’s Andreas Terlaak.

Als een jonge James Brown

Popsterren vertalen op North Sea Jazz vaak hun studiogeluid met livemuzikanten naar het podium en Usher, een van de beste r&b-zangers van zijn generatie, had met The Roots een band achter zich die rauwe funk en soul uit zijn materiaal wrong en uitvergrootte. Met Usher had The Roots dan weer een energieke voorman die krachtig zong en als een jonge James Brown over het podium gleed. De context van een seventies-soulconcert gaf Ushers stem en materiaal nieuwe zeggingskracht, hoewel bij enkele elektronische krakers te veel van de kwaliteit van de oorspronkelijke producties verloren ging in de vertaling naar het grote bandgeluid.

Mary J. Blige.
Foto Andreas Terlaak.
Usher & The Roots: The Roots gaven Usher een nieuwe livesound. Zo kreeg ‘U Got It Bad’ een gloedvol slepende solo.

Foto Andreas Terlaak.
Mary J. Blige en Usher & The Roots.
Foto’s Andreas Terlaak.

Ook bij het optreden van hiphopsoulkoningin Mary J. Blige, die in haar set met haar prachtige, rauwe karakterstem focuste op haar lange rij rijke r&b-klassiekers die snel in elkaar overgingen, ging de treffende harmoniezang soms schuil achter een te propvolle, razende bandsound.

Eerbetoon

Het boeiende, orkestrale eerbetoon van arrangeur Miguel Atwood-Ferguson aan J Dilla, wilde eveneens de kracht van studiomateriaal, live op het podium nieuw leven inblazen. Drummer Jamire Williams gaf tijdens de ode een weergaloze drumsolo waarin hij de swingende groove die J Dilla uit zijn drumcomputer wist te persen, geweldig ter plekke interpreteerde, en interessant was ook hoe het orkest nadruk legde op details in Dilla’s composities. De bedoeling was de kern van diens muzikale genialiteit uit te vergroten, maar in de vertaling verdween ook iets. Het was live bij vlagen te schoon; sympathieker in gedachte dan uitvoering.

Jamiroquai.
Foto Andreas Terlaak.
Jamiroquai.
Foto Andreas Terlaak.
Jamiroquai.
Foto’s Andreas Terlaak.

Feestelijk was de ode aan Prince door diens begeleidingsband The New Power Generation. Maar de stuurloze hitsrevue maakte ook het gemis van wijlen de strakke charismatische muzikale leider extra voelbaar. In de Nile-zaal was zanger Jay Kay van Jamiroquai met zijn futuristische hoofddeksel het middelpunt van een vaak soepel groovend funkfestijn. Ongecompliceerd, muzikaal strak en heerlijk zonnig; een mooi afsluitend dansfeest voor North Sea Jazz 2017.