Eindzege in Giro is nieuw hoofdstuk in wonderjaar Van der Breggen

Giro Rosa Anna van der Breggen schrijft de 28ste Giro Rosa, de vrouwelijke versie van de Giro d’Italia, voor de tweede keer op haar naam.

Anna van der Breggen viert haar eindoverwinning in de Giro Rosa. Foto Cor Vos

Anna van der Breggen beleeft tot nu toe een wonderjaar met louter grote successen. Zondag verdedigde ze in de tiende en laatste etappe van de Giro Rosa de roze leiderstrui met succes. De winst in de slotrit ging naar Megan Guarnier.

Het is voor de 27-jarige Van der Breggen een nieuwe mijlpaal in ‘haar’ 2017. Na haar olympische gouden medaille op de wegwedstrijd in Rio stapte de wielrenster over van Rabo-Liv naar de sterke ploeg van Boels-Dolmans. Daar rijgt ze de overwinningen aaneen. Drie zware klassiekers in het voorjaar: de dit jaar heringevoerde Amstel Goldrace, de Waalse Pijl (voor de derde keer) en de eerste vrouweneditie van Luik-Bastenaken-Luik. Kort daarop gevolgd door de eindzege in de Ronde van Californië. En na haar tweede eindzege in de Giro Rosa wacht snel een nieuwe uitdaging: de vierde editie van La Course, een vrouwenkoers op het parcours van de Tour, dit jaar over de Col d’Izoard en de tijdrit naar Marseille.

„Natuurlijk”, gaat Van der Breggen ook in La Course voor de winst, vertelde ze voor de Giro Rosa al in het blad Wielerrevue. „Dat ga ik namelijk altijd.” Het had evengoed een uitspraak van Marianne Vos kunnen zijn. De vrouwelijke ‘kannibaal’, regelmatig vergeleken met Eddy Merckx, won jarenlang vrijwel alles. Ook Vos (30) was twee keer de sterkste in de Giro Rosa. Maar na een lange rustperiode wegens overtraindheid in 2015 en 2016 keerde ze minder dominant dan voorheen terug. Door een sleutelbeenbreuk in juni moest de kopvrouw van WM3 Cycling deze Giro Rosa aan zich voorbij laten gaan. Haar rol als nummer één van het vrouwenpeloton is geleidelijk overgenomen door Van der Breggen.

Keetie Hage, Monique Knol, Leontien van Moorsel en Marianne Vos: dat Van der Breggen ooit in één adem zou worden genoemd met de allerbeste Nederlandse wielrensters had ze zelf lange tijd niet kunnen denken. Op haar zevende begint ze te fietsen, aangestoken door oudere broers. Een talent, dat zeker. Maar haar hbo-opleiding verpleegkunde telt minstens zo zwaar als het wielrennen bij WV Noordwesthoek. Ze krijgt in 2012 een kans op het hoogste niveau, bij het bescheiden Belgische ploegje Sengers. Wint de Tour de Bretagne, verslaat zelfs Vos in de Limousin. Pas na enige aarzeling stapt ze over naar topploeg Rabo-Liv. Eerst vooral in dienst van Vos, later meer als kopvrouw.

Meedogenloze veelwinnaar, zoals haar grote voorgangsters? Niet direct. Ze breekt haar bekken na een harde val op de WK ploegentijdrit in 2014. Weg kansen in de wegwedstrijd. Een jaar later wint ze veel en van alles maar blijft ze bij de WK in Richmond steken op twee keer zilver, in de tijdrit en op de weg. Goud in Rio 2016, dat wordt haar grote doel. In een wegrace die pure reclame is voor het vrouwenwielrennen slaat ze als een roofdier toe. Al gaat haar aandacht meteen na afloop meer naar haar zwaar ten val gekomen ploeggenote Annemiek van Vleuten dan naar het goud. Toch meer mens dan roofdier.

Als regerend olympisch kampioene, heerser in het klassieke voorjaar en de Giro Rosa is Van der Breggen inmiddels blikvanger van het vrouwenpeloton. Ze lijkt er niet van in de war te raken. Opvolger van Vos? „Marianne is anders dan ik”, zegt ze in Wielerrevue. „Qua renster en als persoonlijkheid. Het vrouwenwielrennen heeft veel aan haar te danken. Maar we hebben nu meer dan één spraakmakende wielrenster.” Na elke dag in de roze leiderstrui dankte ze na afloop meteen haar ploeggenoten. Over haar tegenstanders praat ze louter met respect. De beste van de wereld? „Zo zie ik mezelf helemaal niet. Er zijn meerderen die in het rijtje van beste wielrenster thuishoren. Soms win je, vaak win je niet.”