Een rustige bondscoach, dat is ook wel eens lekker

World Grand Prix Volleybal

Het was even wennen, maar de volleybalsters van het Nederlands team zijn blij met Jamie Morrison als nieuwe bondscoach.

Robin de Kruijf (5), die ziet hoe Femke Stoltenborg verdedigt, heeft de prikkels van de vertrokken bondcoach Giovanni Guidetti niet meer nodig. „Ik voel me door hem in de steek gelaten.” Foto Pim Waslander/ANP

De rust is weergekeerd aan de rand van het speelveld. Twee jaar explosiviteit van de Italiaan Giovanni Guidetti is sinds twee maanden geneutraliseerd door de evenwichtigheid van de Amerikaan Jamie Morrison, de nieuwe bondscoach. Diep in hun hart, vinden de volleybalsters van het Nederlands team dat wel zo prettig.

„Probeer je eens voor te stellen hoe dat is: twaalf maanden per jaar te worden getraind door Guidetti”, zegt sterspeelsters Lonneke Sloëtjes, die bij het Turkse Vakifbank ook met de Italiaan als clubcoach werkt. „Dat vraagt veel van een speelster, want Giovanni is veeleisend. Een verademing om een half jaar met een trainer te werken die de nadruk legt op leren en bij wie je fouten mag maken.”

Niet om Guidetti een trap na te geven, zeker niet, want ze leert nog steeds van hem en het mediterrane kruitvat heeft het Nederlands team laten aanhaken bij de wereldtop, waarvoor waardering, maar Sloëtjes, die na een knie-operatie een paar weken buitenspel staat, is het type speelster dat niet voortdurend opgejaagd wil worden.

Bij Morrison vond ze de rust na haar wankelmoedige entree bij Vakifbank, waar de bondscoach als assistent van Guidetti werkte. „Jamie leerde mij hoe ik met wedstrijddruk moet omgaan, hoe ik mijn zenuwen onder controle moet houden”, zegt Sloëtjes met enige tederheid. „Hij heeft veel kennis van sportpsychologie, heeft-ie zich in verdiept. En waar zijn kennis tekortschoot, ging hij speciaal voor mij te rade bij de mentale coach van de Amerikaanse ploeg, waar hij destijds ook assistent-coach was. ”

Gebalde vuist

Tijdens de World Grand Prix in Apeldoorn, waar de volleybalsters zich drie dagen aaneen omringd wisten door ruim vijfduizend toeschouwers, demonstreert Morrison wat Sloëtjes bedoelt. Met haviksogen volgt hij rond de achterlijn het spel, bij de service zo nu en dan een aanwijzing gevend en veelvuldig op zijn tablet kijkend. Tijdens de time-outs voert hij rustig pratend het woord, geregeld de informatieverschaffing overlatend aan zijn secondanten, die data van blokkering, aanval en verdediging bijhouden. Zijn hoogste graad van opwinding is een gebalde vuist bij een gewonnen set of wedstrijd.

Lees ook het interview met aanvoerster Maret Balkestein-Grothues: ‘Giovanni, als je écht had gewild, was je hier geweest

Dat hij tijdens de wedstrijd voortdurend staat, heeft een praktische reden, vertelt Morrison. Nabij de achterlijn heeft hij het beste zicht op het spel. Maar de bondscoach beperkt zich bewust met aanwijzingen. „Omdat ik slimme speelsters wil kweken. Ik informeer het team over de manier waarop volgens mij het best gespeeld kan worden, maar eenmaal in het veld laat ik alle beslissingen aan de speelsters over.”

Voortbestaan van het team

Morrison is vooral een leermeester, een coach, die, zoals in Apeldoorn, een ontluikend talent als de negentienjarige Nika Daalderop veelvuldig laat ruiken aan het hoge niveau. Routinier en midspeelster Robin de Kruijf kan zijn oog voor de toekomst waarderen. „Om ons team op hoog niveau te houden, moeten die jonge meiden aansluiten. En daar heeft Jamie bij uitstek het geduld voor. Hij neemt de tijd, blijft positief en geeft hen vertrouwen. Fijn dat hij ook aan het voortbestaan van dit team denkt.”

De prikkels van Guidetti, die haar bij vlagen heel boos kon maken, heeft De Kruif niet meer nodig, zegt ze. „Als ik boos ben sla ik harder, dat wel, maar rust is ook fijn. En we moeten ook weer niet doen alsof Giovanni perfect is; we moeten hem niet idealiseren”, zegt De Kruif over de man die in haar ogen verraad heeft gepleegd. „Toen Giovanni vertrok, voelde ik me in de steek gelaten. Hij had een contract en we hadden al over de route naar de Spelen in Tokio gesproken. Alsof beloften niet meer tellen. Ik denk dat de meeste speelsters dat zo voelden.”

Verzoend met laptopaanpak

De woede over Guidetti heeft de acceptatie van diens tegenpool Morrison versneld. De speelsters menen ook dat ze inmiddels volwassen genoeg zijn om met hun eigen, instrinsieke motivatie het hoge niveau vast te houden. Als de energie niet van de coach komt, moet die maar uit het team komen, is hun redenatie. En na twee maanden onder Morrison hebben ze zich verzoend met zijn kalmte en zijn laptopaanpak, want de nieuwe bondscoach baseert zich veel op data. Een van de redenen dat hij de sprongservice heeft afgezworen. Morrison: „Statistieken wijzen uit dat de sprongservice bij hoge uitzondering effectief is. Ik geef daarom de voorkeur aan een opslag met veel spin.”

Typerend voor Morrison is dat hij van zijn speelsters verlangt dat ze elke wedstrijd, zelfs een oefenpotje, als een olympische finale benaderen. Zijn redenatie: we spelen in Apeldoorn finales zes, zeven en acht en straks op de Spelen in Tokio de olympische finale nummer 140. En dat mag in de perceptie van Morrison geen verschil maken.