Nadal sluit vrede met het heilige gras

Wimbledon

Zijn transformatie zet zich door op het gras in Londen. Rafael Nadal heeft gebroken met de povere jaren na 2011. „Welcome to Rafa’s world.

Rafael Nadal oogt als herboren dit jaar. Hij heeft nu 28 sets op rij gewonnen op Roland Garros en Wimbledon. Foto AFP/Glyn Kirk

De sloper in hem leeft weer, ook op gras. De bloeddorstigheid waarmee hij zijn tiende Roland Garros won, zet hij door op Wimbledon. Het is fascinerend om de machinerie van zo’n twintig meter afstand te aanschouwen, Rafael Nadal op volle toeren. Het gutsende zweet, het gekreun, de biceps strak. Het voetenwerk, ritmisch en snel. De forehand weer op oorlogssterkte, met dodelijke versnellingen. Zijn geestestoestand, geheel in zijn eigen wereld.

Zijn spel transformeert. Het lijkt vrijdagmiddag of je bij vlagen een grasspeler ziet spelen, in de derde ronde tegen het Russische talent Karen Chatsjanov (21). Nadal wint: 6-1, 6-4 en 7-6. Het is soms speels, gevoelig. Serve en volley, chip en charge, hier en daar een dropshot.

21 keer komt Nadal naar het net, hij wint er 17 punten mee. Het ligt in lijn met de aantallen in zijn vorige twee rondes, waar hij respectievelijk 25 en 32 keer naar het net kwam. Ongebruikelijk veel voor Nadal. „Hij gebruikt het gras nu in zijn voordeel”, zegt Boris Becker bij de BBC.

Becker: „Hij speelt serve en volley, we hebben het hier over Rafael Nadal, niet over John McEnroe!” Het is niet alleen meer Nadal de beuker, degene die tegenstanders vanuit het achterveld aan een touwtje houdt. Hij speelt agressiever en offensiever, meer ‘inside’ de baan – dus vóór de baseline.

De forehand dient weer als sloophamer. Het past in de veranderingen die hij eind vorig jaar heeft ingezet, op advies van oom Toni Nadal. „We moeten je forehand herstellen, je moet hem harder spelen, je moet je service verbeteren”, zei hij tegen zijn neef. „Je moet veranderen omdat het leven is veranderd en het spel elk jaar sneller en sneller wordt.”

De hernieuwde Nadal was al op Roland Garros zichtbaar. Het boeiende is dat hij het nu doorzet op Wimbledon, waar het snelle gras zich leent voor een aanvallend speltype.

Vastgedraaid

Nadal (31) zakte de afgelopen jaren weg: hij had last van zijn pols, kende mentale problemen, viel terug naar de tiende plaats op de wereldranglijst. De machine was vastgedraaid en leek na de jaren van fysieke inspanningen langzaam uit elkaar te vallen.

Wimbledon was de plek waar veel samenkwam. De grond in Zuidwest-Londen was tot 2011 vruchtbaar geweest voor Nadal, hij haalde hier vijf keer de finale – en won twee keer, waarbij de finale van 2008 tegen Roger Federer wordt gezien als de beste tenniswedstrijd ooit.

Maar na 2011 bereikte hij nooit meer de laatste acht op Wimbledon. In 2016 ontbrak hij hier door een polsblessure, in de vier jaar daarvoor verloor hij steeds van een speler die honderdste of lager stond. Iedere keer stond er een andere beul op: Lukas Rosol in 2012 in de tweede ronde, Steve Darcis in 2013 in de eerste ronde, Nick Kyrgios in 2014 in de vierde ronde en Dustin Brown in 2015 in de tweede ronde.

Zijn kwetsbare knieën waren een belangrijke oorzaak voor het falen op gras, zei hij vorige maand. „Het was steeds moeilijker voor mij om op gras te spelen.” Op gras moet je ‘lager’ zitten, de bal stuitert minder op. „Als ik pijn heb aan mijn knieën, dan weet ik uit ervaring dat dat bijna onmogelijk is. Ik heb krachtige benen nodig om goed te spelen op Wimbledon.”

2017 is het seizoen van zijn wederopstanding, Nadal is in een half jaar tijd opgerukt van de negende naar de tweede plaats. En hij lijkt hier op Wimbledon vrede te hebben gesloten met het gras. Wat in zijn voordeel werkt: door de droogte stuitert de bal hoger op, waardoor hij meer kan domineren met zijn topspin forehand.

Hij is ongeschonden de eerste drie ronden doorgekomen. Met de run op Roland Garros meegerekend heeft hij nu 28 sets op een rij gewonnen. „Hij speelt met heel veel vertrouwen”, zegt John McEnroe bij de BBC. „Welcome to Rafa’s world.”

Onverbiddelijk

De wetmatigheid op Wimbledon: als Nadal de eerste week eenmaal doorkomt, is hij een gevaarlijke outsider voor de titel. Er slopen vanaf de tweede set slordigheden in zijn spel tegen Chatsjanov. Maar op de big points – zoals setpunt tegen in de derde – zag je de overtuiging: onverbiddelijk als het erop aankomt.

Na Parijs richtte hij zich volledig op Wimbledon. Hij trok zich terug voor Queens, het voorbereidingstoernooi. Zijn lichaam – lees ook vooral: knieën – had rust nodig na het energieverslindende gravelseizoen, ingezet in half april: winst in Monte-Carlo, Barcelona en Madrid, een kwartfinale in Rome en de zege op Roland Garros. 25 wedstrijden in acht weken tijd.

En nu op kracht in Londen. In de vierde ronde wacht maandag de Luxemburger Gilles Müller, een erkend grasspeler. De mogelijke route naar de finale: Marin Cilic (kwartfinale) en Andy Murray (halve). En dan, volgende week zondag, wacht eventueel een hernieuwde finale tegen Federer. Bij een finaleplaats is hij zeker van de nummer één positie, voor het eerst sinds juni 2014. McEnroe: „Je ziet nu weer de man die vijf keer op rij de finale heeft gehaald.”