Recensie

Harry Hole en de psychopaat met ‘hormonen uit de hel’

‘Harry Hole is terug’, juicht een rood, met sterren omrand stickertje op De dorst, de vijftiende thriller van de Noorse schrijver Jo Nesbø (1960). Wereldwijd is er jaren uitgekeken naar een nieuw avontuur van de alcoholische politieman.

De vertaalrechten van Tørst zijn aan 34 landen verkocht – in vele landen, waaronder Nederland, kwam het bij verschijnen op nummer één van de bestsellerlijsten binnen.

De populariteit van Jo Nesbø (oud-profvoetballer, oud-beurshandelaar en gitarist en leadzanger in een Noorse rockband) stoelt op Harry Hole. In De schim (2011) raakte de politieman in coma, en vertelde Nesbø in interviews dat zijn vaste hoofdpersoon zijn langste tijd had gehad. Maar na een paar stand-alone thrillers, een kinderboek en het scenario voor de Noorse televisieserie Occupied is Harry Hole terug.

Hole is docent aan de politie-academie geworden. Hij staat droog en wijdt zich aan zijn gezin. Tót een agressieve seriemoordenaar de ambitie van de hoofdcommissaris van Oslo frustreert. De commissaris wil minister worden en kan zich geen slechte publiciteit permitteren. Op slinkse wijze dwingt hij Hole om weer in actie te komen.

Al snel ontdekt Hole een verband met de enige zaak uit zijn carrière die hij niet tot een goed einde heeft gebracht. Hem wacht een confrontatie met zijn aartsvijand, een vampiristische psychopaat die gemaakt is van ‘hormonen uit de hel’.

Voor tere zielen waren de boeken van Nesbø al nooit een aanrader, maar in De dorst staan gruwelpassages waar sommige lezers het op het strand koud van zullen krijgen. Een typerend citaat: ‘Elke dag werd er een verkrachter geboren. Een onschuldig klein pakketje mens, de schreeuw van een baby die het gegil van de moeder overstemde, via de navelstreng verbonden aan het leven, een geschenk waar de ouders om moesten huilen van geluk, een kind dat later in zijn leven de schede van een vastgebonden vrouw zou openrijten terwijl hij haar neukte en met zijn hees gekreun het gegil van de vrouw zou overstemmen’. En dan heeft de lezer nog meer dan vierhonderd pagina’s (en vele moorden) voor de boeg.

Ook de soms wat wijdlopige stijl en de wel erg gewrongen plot eisen het nodige van de lezer; De dorst is zeker niet de beste Nesbø ooit. Dat zal de miljoenen fans van Harry Hole worst zijn. Zij zijn opgelucht dat hun gemankeerde held weer terug is.