Column

Excuus-qipnuqqet

Je zou maar vegavlammetje zijn op een raadsborrel. Nooit weet je of je eigen kwaliteiten je op die schaal brachten of dat je het troetelgehackt bent, de excuus-qipnuqqet van dienst. Donderdagavond was er in Utrecht een hoofdelijke stemming over een vega-quotum van 50 procent vleesloze hapjes op gemeentelijke borrelschalen.

Diezelfde dag stond De Vegetarische Slager de houtskolen op te stoken op het Plein voor de Tweede Kamer: de Klimaat- en Diervriendelijke Parlementaire Barbecue, als protest tegen die van de vleesindustrie voorafgaand aan het zomerreces.

Moet daar ook zo’n vegaquotum komen? Sebastiaan Bolt denkt van wel. Hij is vrijwilliger en staat te zweten boven de grill, waar hij plantaardige hamburgers, worstjes en kipstuckjesspiezen omkeert, tussen de opgebouwde partytenten. „Sinds het klimaatakkoord van Parijs kunnen we daar niet meer omheen.” Hij rekent nog eens voor hoeveel CO2-uitstoot één kilo vlees geeft. Onbegrijpelijk, dat politici zich laten verleiden tot een dierlijke barbecue. „Ik ben al twintig jaar veganist, en er is zó veel mogelijk.”

Vegetarisme raakt gepolitiseerd. Tijdens het kerstreces wilde de VVD dat alleen vleesplakken nog schnitzels mochten heten, nu bewaakt die partij in Utrecht de bitterbal.

Zeker, het is hilarisch en beschamend en toch is bitterbalgate meer dan komkommerkletspraat. Sinds de helft van ons gezin vegetariër is, merk ik hoe hopeloos de gemiddelde barbecue- en borrelcateraar inderdaad achterloopt. Vertel dat je geen vlees meer eet, en buiten de Randstad informeren ze bezorgd naar je gezondheid. En erbinnen of je soms GroenLinks bent gaan stemmen.

Nooit geweten dat vlees rechts is. Want wist u wie ook vegetariër was? Nee, het vegetarisme hoort geen partijpolitiek zijn, zoals in Utrecht, waar het kibbelen zelf voornamer lijkt dan de kwestie waarover. Het reduceren van de vleesconsumptie is een maatschappelijk proces, dat vanuit de samenleving zelf moet komen. Zoiets kun je niet forceren door tegen heug en meug een wettelijk verplichte vleesvervanger door de strot te duwen – de eeuwige geitenkaassalade.

De verworpen Utrechtse VVD-motie was toch terecht: natuurlijk moet er oog zijn voor vegetariërs, maar ga dat niet krampachtig quoteren. Opmerkelijk, dat de absurditeit daarvan bij die borrelschalen vrij duidelijk is maar op de werkvloer niet. Vrouwen, vreemdelingen, invaliden en vijftigplussers: bij ons krijgt elke probleemploeg vroeg of laat z’n pleitbezorgers voor een wettelijk quotum. Wenselijke ontwikkelingen willen we onmiddellijk vóórschrijven, door de worstmachine persen van percentages en sancties. Nooit zullen de uitverkorenen weten of ze op oneigenlijke gronden bevoordeeld zijn, de gepasseerde collega’s kijken hen met scheve ogen aan, en de buitenwacht hoont je weg als politiek correct.

Nee, je doet er de ballen geen plezier mee, en de vegavlammetjes al evenmin.

Christiaan Weijts schrijft hier elke vrijdag een column.