Recensie

Summernights: koninklijke Mozart van violiste Simone Lamsma

In het Concertgebouw zijn de Summernights begonnen, met 30 orkesten en 80 concerten. De Essener Philharmoniker brachten vlammend Tsjechisch repertoire mee, en de Nederlandse violiste Simone Lamsma.

Briljant van toon: violiste Simone Lamsma Otto van den Toorn

In de lawine van festivals, strandopera’s en bosconcerten kun je je nauwelijks nog voorstellen dat de zomer dertig jaar geleden een culturele woestenij was, waarop de Robeco Zomerconcerten een antwoord waren.

Inmiddels zijn de ‘Summernights’ in het Amsterdamse Concertgebouw verbreed tot een amalgaam van klassiek, cross over en concerten met evenementswaarde (ligconcert), maar de hoofdmoot van de 80 concerten blijft klassiek. Zo komen er deze en volgende maand dertig orkesten uit binnen- en buitenland voorbij, van Stockholm tot Lille en Bremen, waardoor je de uitstekende kwaliteit van het Nederlands orkestbestel kunt toetsen aan Europese maatstaven.

Tekst gaat door na video

Essen is in aantal inwoners vergelijkbaar met Rotterdam. De stad heeft een orkest en een operahuis – beide geleid door een Nederlandse intendant, wat waarschijnlijk verklaart hoe het kwam dat de Essener Philharmoniker woensdagavond het Concertgebouw aandeden met de Nederlandse violiste Simone Lamsma.

Lamsma (1985) is een intrigerende violiste. Haar toon is breed en briljant en ze pakt je met haar lange lijnen onherroepelijk in: wie Lamsma hoort spelen, kan niet anders concluderen dan dat er geen mooier instrument is dan de viool. Tegelijkertijd behield ze in Mozarts Vioolconcert in A juist door die in de puntjes afgewerkte, langlijnige fraseringen ook iets ‘te’ koninklijks. Alles klopte, maar in Mozart wil je meer. Ander punt: de diepte van haar positiespel op de G-snaar deed innig naar méér Lamsma in meer romantisch repertoire verlangen.

De Essener Philharmoniker – een uitstekend orkest, in de finesses net geen eredivisie – brachten onder hun chef Tomás Netopil aansluitend Dvoráks Achtste symfonie. Aan de neus voor stralende folkore, puntige ritmes en warme melodieën hoorde je dat dit voor Netopil hartsrepertoire is. De als toegift swingend gespeelde Ouvertüre ‘Die verkaufte Braut’ van Smetana bevestigde die indruk.