Textielicoon Vlisco in de verkoop

Private equity

De Brabantse maker van batikstoffen leed vorig jaar opnieuw verlies. Private-equityfirma Actis, de huidige eigenaar, wil nu van Vlisco af.

De batikstoffen van Vlisco zijn een begrip en een statussymbool in landen als Nigeria, Ghana en Ivoorkust. Reclame voor de stoffen siert de straten van het Ivoriaanse Abidjan. Foto Rob Brouwer / Hollandse Hoogte

De bittere overlevingsstrijd is nog nauwelijks overwonnen, of het Brabantse textielbedrijf Vlisco (2.319 werknemers, omzet 225 miljoen euro) kan zich al opmaken voor de komst van een nieuwe eigenaar. De huidige aandeelhouder, de Britse private-equitypartij Actis, wil er namelijk vanaf.

Dat zegt Vlisco-topman David Suddens in gesprek met NRC. Volgens de 69-jarige Brit heeft Actis, dat zelf geen commentaar wil geven, de voorbije maanden Londense bankiers en juristen in de arm genomen om het bedrijf klaar te maken voor een verkoop. In september zal het verkoopproces naar verwachting beginnen. Dat duurt doorgaans enkele maanden. „Dus over een jaar is Vlisco normaal gesproken in andere handen”, zegt Suddens in zijn kantoor op het hoofdkwartier van de textielonderneming in Helmond.

Vlisco maakt in Brabant al 171 jaar batikstoffen met exotische motieven - Dutch Wax - en verkoopt ze onder de merknamen Vlisco, GTP, Uniwax en Woodin in West-Afrika. De batikdoeken van Vlisco zijn een begrip en een statussymbool in landen als Nigeria, Ghana en Ivoorkust.

Turbulente periode

De verkoopplannen van Actis luiden het einde in van een turbulente periode die zeven jaar geleden begon toen het private-equitybedrijf Vlisco voor 118 miljoen euro overnam. Het avontuur onder Actis dat het textielbedrijf aan de rand van de afgrond heeft gebracht, komt dus ten einde.

Onder leiding van oud-topman Hans Ouwendijk schroefde Vlisco de productie, het personeelsbestand en de marketinginspanningen aanvankelijk razendsnel op om zijn enorme ambitie waar te maken: verdubbeling van de omzet in vijf jaar tijd.

In het begin leek die doelstelling haalbaar, ondanks steeds fellere concurrentie door Chinese namaak. Maar dat veranderde radicaal in 2014 toen West-Afrikaanse economieën klappen kregen als gevolg van een snel dalende olieprijs en de uitbraak van ebola. De vraag naar Vlisco-doeken stokte abrupt. Omzet en winst stortten in. Bovendien bleef het bedrijf zitten met grote voorraden en torenhoge schulden die het was aangegaan om de verwezenlijking van zijn ambitie te financieren. In de zomer van 2015 moest Ouwendijk vertrekken.

Sindsdien vecht Vlisco aan de hand van David Suddens om overeind te blijven en vooral: zijn schuldeisers te – Rabobank en Standard Chartered – te ontlopen. „Banken willen in dit soort situaties altijd hetzelfde”, zegt de topman. „In ruil voor extra kredieten of versoepeling van de voorwaarden eisen ze dat je mensen ontslaat en de balans verkleint.”

Dat deed Suddens, die eerder naam maakte als saneerder bij het Britse schoenenmerk Dr. Martens. Honderden medewerkers vlogen eruit, zowel bij Afrikaanse vestigingen van Vlisco als in Helmond. De productie werd teruggeschroefd en voorraden vernietigd. Twee keer moest Actis geld bijstorten om acute tekorten te dichten – in totaal 27 miljoen – om zo de banken tevreden te houden. Rampjaar 2015 eindigde met een verlies van 44 miljoen euro.

Vorig jaar bracht een voorzichtig herstel, tonen de voorlopige resultaten die zijn ingezien door NRC en die binnenkort worden gepubliceerd. Goed ging het nog steeds niet, wel minder slecht. Vlisco beperkte het nettoverlies tot ruim 10 miljoen euro, hoewel de economische situatie in West-Afrika volgens Suddens nog nauwelijks verbetering laat zien. De omzet daalde met 14 procent naar 225 miljoen euro, maar de brutowinst vóór afschrijvingen (ebitda) – een post die kredietverstrekkers nauwlettend in de gaten houden – steeg naar 25 miljoen euro. De besparingen lijken aan te slaan: de kosten daalden met bijna een kwart naar ruim 150 miljoen euro.

Het ergste voorbij

Nog altijd zorgwekkend oogt de schuldenpost van 140 miljoen, waarvan overigens bijna de helft bestaat uit een lening van eigenaar Actis. „Maar we blijven ruimschoots binnen de afspraken die we hebben gemaakt met de banken”, zegt Suddens. Volgens de topman is het ergste voorbij, zijn de eerste maanden van 2017 bemoedigend verlopen en komt Vlisco dit jaar uit de rode cijfers. Zijn conclusie: „Vlisco is out of the woods.”

Toch is het erg vroeg om het bedrijf al te verkopen, beaamt Suddens. Volgens de topman is het logischer nog even te wachten, totdat Vlisco een jaar of twee winstgevend is en Actis dus een hogere prijs kan vragen. Maar, zegt Suddens, voor de Britse investeringsmaatschappij dringt de tijd. Het fonds waaruit de overname destijds is gefinancierd heeft namelijk een looptijd van zeven jaar. Blijkbaar kan of wil Actis die niet verlengen.

Interesse uit Azië

Grote vraag is: bestaat er eigenlijk wel belangstelling voor Vlisco nu het bedrijf het zo moeilijk heeft? En zo ja, wie wil het dan overnemen? Suddens verwacht interesse van Aziatische partijen die hun blik op Afrika hebben laten vallen en bij wie een Europees hoofdkantoor vertrouwen wekt. Namen noemt hij niet, evenmin als bedragen. Ook een private-equitypartij behoort weer tot de mogelijkheden, zegt hij. Daarbij zou het volgens Suddens goed zijn voor Vlisco als het bedrijf niet opnieuw met een hoge schuldenlast wordt opgezadeld. „Maar daar heb ik maar beperkte invloed op”, zegt hij.

Over nieuwe reorganisaties hoeven medewerkers zich in ieder geval geen zorgen te maken, stelt Suddens. Onder druk van de banken heeft de Brit het personeelsbestand al maximaal gekortwiekt. Suddens: „Als nog een extra ontslagronde nodig zou zijn, waren we al failliet geweest.”

En de topman zelf? Ondanks zijn pensioengerechtigde leeftijd en de naderende verkoop wil Suddens Vlisco niet verlaten. „Ik kan meer dan saneren.”