‘Aru, Aru’, scanderen de fans als in een vol voetbalstadion

Tour de France

Fabio Aru verraste Chris Froome in de eerste bergrit. Tot vreugde van twee Friese fans op de top. „Dit is mooier dan Alpe d’Huez.”

De Italiaanse kampioen Fabio Aru won op de top van La Plance des Belles Filles de vijfde etappe in de Tour. Foto Christian Hartman/Reuters

De Friese fietsvrienden Iepe Soet en Cor Leenstra gaan compleet uit hun dak als ze de Italiaanse wielrenner Fabio Aru over het laatste rechtse stuk naar de top in La Planche des Belles Filles zien zwoegen, finishplaats van etappe vijf deze Tour. Ze kunnen de Italiaan bijna aanraken, terwijl het speeksel in lange draden aan zijn mond bungelt en zijn ogen bijna uit hun kassen ploppen als reactie op het melkzuur dat zich agressief een weg zoekt door zijn ranke lijf.

„Aru, Aru!!!”, klinkt het alsof voetbalfans in een vol stadion de naam van hun sterspeler scanderen met alles wat ze in zich hebben. Aru wordt naar de finish gedragen, aan zijn hoge beenritme kun je zien dat hij de pijn in zijn benen niet eens meer voelt. Duizenden mensen worden gek van enthousiasme.

De twee Friezen hebben hun plek langs het parcours vanochtend heel precies uitgezocht. Ze kunnen de renners van ver door de laatste bocht zien zwalken, vlak voor het moment van onvermijdelijke marteling, op weg naar het steilste stuk van de klim – de weg loopt hier met 22 onbarmhartige procenten omhoog. Lopend naar de top is al geen pretje.

Als Aru het bordje van 200 meter tot de finish passeert, slaan de twee zo hard als ze kunnen op de boarding en schreeuwen ze hun stem schor. Soet heeft het kippenvel op zijn armen staan. Achter hem wappert de vlag van Friesland. Waar het duo ook komt, lokt dat bijzondere reacties uit. Eerder deze woensdag werden ze gefilmd door een Noorse tv-ploeg, want die hadden een link gelegd met schaatstempel Thialf.

Soet en Leenstra wachten bijna zeven uur in de brandende zon op het moment dat ze tezamen met vijf rijen dik wielervolk kunnen exploderen van blijdschap. Hadden ze vijf jaar geleden precies zo meegemaakt, toen Chris Froome juist op de plek waar ze nu staan demarreerde en zijn eerste Touretappe won. Even later werd iedereen weer gek toen Peter Sagan met een wheelie voorbijkwam. De sensatie van die julidag in 2012 waren ze nooit vergeten, en daarom reden ze dinsdag maar wat graag terug naar de op-een-na hoogste plek in de Vogezen.

Uitsmijter gebakken

Om twaalf uur hadden ze snel nog even een uitsmijter gebakken en toen waren ze vanuit Heerenveen gaan rijden. Hotelkamers waren in de wijde omtrek niet meer te krijgen, en dus kwamen ze aan het eind van de avond in een stacaravan terecht, ergens aan een beek in de buurt van de slotklim. Prachtige plek vonden ze. Het avontuur kon niet beter beginnen toen een plaatselijk restaurant speciaal voor hen de deuren opende en een perfect maal bereidde. Niets kregen ze mee van de diskwalificatie van Sagan.

De volgende ochtend waren ze in alle vroegte met de auto naar boven gereden, in de hoop dat ze hun stekkie van vijf jaar terug weer konden claimen. Ze hadden meteen aanspraak toen ze fans aan de overkant ‘Pinot escargot’ toeriepen, als geintje natuurlijk. Konden de Fransen wel waarderen, grappen over hun held.

Daarna was het filosoferen begonnen. Voor Leenstra stond vast dat Froome hier net als vijf jaar terug stevig zou uithalen, zei hij rond drieën, toen de reclamekaravaan nog moest passeren. Soet had een andere theorie: „In mijn Tourpoule had ik Valverde ingevuld, maar dat ging ‘m al heel snel niet meer worden. Dus nu hoop ik op Aru. Die is door zijn blessure helemaal uitgerust begonnen.

Waarschuwing aan Froome

Een paar uur later wordt Soet op zijn wenken bediend als de Italiaanse kampioen in de laatste twee kilometer demarreert en omhoog ramt alsof zijn leven ervan afhangt. Aru wint de eerste aankomst bergop, en geeft een belangrijke waarschuwing aan het adres van Chris Froome: deze Tour is nog lang niet beslist. Froome, die als derde eindigt, pakt wel de gele trui, maar Aru verlaat de Vogezen met slechts veertien tellen achterstand.

„Moet je horen joh”, roept Soet terwijl de Deen Jakob Fuglsang een minuut na Aru meer dood dan levend naar boven ploetert. Soet komt bijna niet boven het lawaai uit. „Ik zei het toch? Het is net alsof ze een stadion binnenkomen. Dit is mooier dan Alpe D’Huez.”

Het feest duurt bijna een uur, want dat is de achterstand die nummer laatst Olivier Le Glac deze etappe oploopt. Maar de Friezen blijven tot de laatste snik. Daarna klimmen ze te voet naar de top van La Planche des Belles Filles, om na een korte afdaling in hun auto te springen en achteraan aan te sluiten in een lange stoet naar het dal. De Friese fietsvrienden rijden meteen terug naar Heerenveen. Donderdag moeten ze gewoon weer aan het werk.