Voet uit pedaal? Nog wint Sagan

Tour de France

In de derde etappe, met een klimmetje aan het slot, was Peter Sagan oppermachtig. Zelfs pech kon hem niet van de ritzege afhouden.

Peter Sagan juicht draaiend met zijn pols na zijn etappezege op de Côte des Religieuses. Foto Bas Czerwinski/ANP

Met nog driehonderd meter te gaan nog op de Côte des Religieuses, in het Noord-Franse stadje Longwy, schiet de linkervoet van Peter Sagan uit het klikpedaal. Botte pech, aan het materiaal zal het niet liggen. Maar alle kans op glorie verkeken, normaal gesproken, want de Rue de Mercy loopt met een procent of vijf omhoog deze derde etappe van de Tour de France, en het wemelt er rondom Sagan van de punchers, mannen als hij die hun explosieve spierkracht het best kwijt kunnen op geaccidenteerd terrein.

Maar Sagan past niet in het plaatje van de gemiddelde renner, dat weten we al een tijdje. Hij panikeert nooit, lijkt geen stress te kennen. Binnen een seconde wipt hij zijn voet terug in het pedaal, puur op intuïtie – „you don’t have time to think” – en eenmaal weer volledig in contact met zijn fiets, begint hij dan maar aan zijn eindsprint. „Ik had geluk op een ongelukkig moment”, zou hij later over dat moment van wonderbaarlijk herstel zeggen.

Even komen er renners links en rechts naast hem, maar op de krachtsexplosie die volgt heeft niemand een antwoord. Een twintigtal pedaalslagen en Touretappe nummer acht is binnen. Een paar keer draaien met zijn pols is zijn overwinningsgebaar, ook altijd een verrassing bij de excentrieke Slowaak.

Bizar tafereel

Aan de finish een bizar tafereel: Sagan wordt bedolven onder camera’s in allerlei soorten en maten. Journalisten schelden elkaar de huid vol, lopen elkaar onder de voet voor een plaatje van een wielrenner in de regenboogtrui die een hersteldrankje weg probeert te slikken en tegelijk naar adem hapt. Dan klinkt er een oerkreet uit het hart van de kluwen fotografen, een kreet van ontlading, van blijdschap. Even later gooit Sagan het plastic flesje als een trouwboeket de mensenmassa in. Er zijn genoeg mensen bij die er naar graaien.

Lees ook dit uitgebreide profiel. NRC/redacteur Dennis Meinema reisde naar Zilina, de geboorteplaats van Peter Sagan, en sprak met familie en vrienden. In het land van Peter Sagan

Een klein stukje verderop staat Greg Van Avermaet, die andere machtige puncher, die Sagan al meer dan eens de baas was. Maar dit keer kon hij bij lange na niet in het wiel komen toen de Slowaak op volle kracht vooruit ging. „Ik ben gewoon op waarde geklopt”, zegt de Belg met een beteuterd gezicht. En met ontzag: „Toen Peter uit zijn pedaal schoot dacht ik dat ik er wel langs kon komen, maar daarna begon hij opnieuw te sprinten. Toen kon ik zijn wiel niet houden.”

Macht tekort

Die Côte des Religieuses leek op papier niet al te zwaar, maar iedereen wist juist daarom: de echte klimmers gaan macht tekort komen, al probeerden ze het dapper – Contador sprintte mee, Richie Porte ook. Er stonden vooraf eigenlijk maar drie namen genoteerd: Van Avermaet, Sagan en Philippe Gilbert, de man die in startplaats Verviers geboren werd en dolgraag zijn tweede Tourrit wilde winnen op een parcours dat over terrein ging dat hij op zijn broekzak kent. Maar de Waal werd slechts 22ste en zoekt nog naar topvorm in een wedstrijd die hij sinds 2013 links liet liggen.

Hij heeft zijn ritzege weer te pakken, Sagan, die in Frankrijk vooral op jacht is naar zijn zesde groene puntentrui op rij. Het zou een unicum zijn: de Duitser Erik Zabel won er ook zes, maar niet achtereenvolgens. Denk alleen niet dat Sagan dáár mee bezig is: „Ik ben benieuwd of het de wereld zal veranderen als ik die trui win. Ik denk het niet. Er zijn belangrijkere dingen dan wielrennen.”

Sagan, dit seizoen in de voorjaarsklassiekers telkens afgetroefd, verveelt zich weer eens stierlijk, tijdens de afsluitende persconferentie in Longwy. Het is een verplicht nummertje voor de winnaar van een etappe, maar voor toeschouwers nimmer saai. Als er een vraag wordt geformuleerd, punnikt hij aan de microfoon. Door de perszaal ratelt het alsof er wind staat in het videohokje waar Sagan zijn zegje doet. Hij draagt een motorcrossbril om zijn nek, en als hij wordt gevraagd naar die skibril, verbetert hij: „Jullie denken allemaal dat het een skibril is. Het is voor mo-torcross. Dat is stijl, weer eens wat anders.” Niemand die het echt begrijpt, maar de lachers heeft hij op zijn hand.

Journalisten vermaken zich kostelijk met de man die al jaren als uithangbord van de wielersport geldt. Achter zijn soms kolderieke acties zou een marketingteam schuil gaan, vandaar waarschijnlijk die bril, in de wetenschap dat miljoenen mensen kennismaken met het merk dat hij draagt. Alles wat Sagan doet, wordt vol ontzag gadegeslagen. Maar dat komt natuurlijk vooral door de ongelooflijke dingen die hij op zijn fiets laat zien. Ga maar na: hoeveel renners wonnen nog een massasprint nadat ze op een cruciaal moment uit hun pedaal waren geschoten? Precies. Zoiets kan alleen Peter Sagan.