Column

Sterren

Illustratie Martien ter Veen

Op zoek naar een gewillige kandidaat die met mij bij een sterrenkok wil eten, struin ik mijn contactenlijst af. „Nee, maar ik heb wel echt zin in roti”, zegt de een. „Klinkt voor mij te duur”, appt een ander. Of deze: „No thanks, Michelinsterren zijn toch vooral voor rijke tata’s?”.

Met een goede vriend beland ik in een discussie over smaak. Uiteindelijk tamelijk zinloos, over smaak valt natuurlijk niet te twisten. Over zijn koppigheid ook niet. Wil je kortzichtigheid de baas blijven, dan moet je je openstellen. Alleen zo kun je je referentiekader verbreden. Of je smaakpapillen verfijnen. In dit geval blijf ik hongerig. Ik eet wat de pot schaft tenzij het raar ruikt. Ondertussen heb ik nog steeds niemand gestrikt.

In een uitzending van De Wereld Draait Door waar ik zat als tafelheer werd ik zo nieuwsgierig naar de eigenzinnige kookkunsten van de ook aanwezige sterrenkok John Halvemaan, dat ik het de volgende dag wel moest uitproberen.

Lees ook het interview met Akwasi: ‘Ik eet en leef als een kampioen’

Maar wie neem ik mee? Bij mijn familie hoef ik het in ieder geval niet te proberen. Het merendeel heeft meestal een voorkeur voor Ghanees eten, dat voor 80 procent sterk gekruid is. Ik zie nu al voor me dat mijn vier jaar oudere zus Nana haar foie gras brûlée voorgeschoteld krijgt, een blik werpt op het eten, mij minachtend aankijkt, daarna zonder te proeven peper en zout toevoegt, een verantwoord hapje neemt, de geringe hoeveelheid foie gras brûlée welgeteld 3 seconden in haar mond houdt om het vervolgens op allerminst subtiele wijze in een servetje te kwakken. Dikke nee door haar naam.

Ik word glashard genegeerd. Ze lopen door, zonder achterom te kijken. Korte hartstilstand

Ga ik dan voor één van mijn vele spitsvondige kennissen uit de hiphop of kies ik voor de vrijzinnige en soms zelfs spirituele theatercollega’s? Wordt het de leerling, een leeftijdsgenoot, of een vaderfiguur? En is dit iets voor iemand uit de Bijlmer of moet ik toch meer richting Oud-Zuid?

Zo nu en dan voel ik mij een zwart vraagteken in een wit landschap. Gelukkig heeft dat ook zijn voordelen, want ik bevind mij tussen het beste in het universum. Eindelijk iemand gevonden. Een bevriende fotografe en zelfbenoemd alleseter! Perfect toch? We spreken af voor de deur van de zaak. Onderweg naar het restaurant begeeft de navigatie van mijn auto het in Buitenveldert. Dus vraag ik op een beschaafde manier een casual geklede oudere vrouw met een pittig grijswit kapsel, paarse bril en Nikes aan, die zo te zien met haar jongvolwassen kleindochter op stap is, de richting naar het restaurant.

Ik word glashard genegeerd. Ze lopen door, zonder achterom te kijken. Korte hartstilstand.

Pijnlijk. Mijn bloed begint te koken. Ach ja, kortzichtigheid is kennelijk in alle kleuren verkrijgbaar. Ik rijd met bezwete oksels en een inmiddels blauw, nee, paars aangelopen kleurtje door. Vijf minuten later kom ik eindelijk aan op de plaats van bestemming. Er wordt gelijk een kiekje gemaakt van mijn late ik. En twee en een half uur later verlaat ik restaurant Halvemaan na vier overheerlijke gangen.

Of eigenlijk acht want mijn gezelschap lustte bijna niets.


Akwasi Ansah (@Antonkarel) vervangt in de zomer Georgina Verbaan.