Groente-omelet, een mediterrane allemansvriend

Koken met de Benali’s

Illustratie Martien ter Veen

We drijven elkaar soms tot wanhoop. Mijn vrouw en ik. We hebben tegengestelde karakters. Zij bulkt van het ruimtelijk inzicht en is een pietje-precies. Ze schrijf haar recepten keurig uit. Mijn wilde koken doet haar gruwelen. Deze incompatiblite d’humeur leidt in de keuken – de microcosmos van het moderne gezin – tot misverstanden. Van de week liet ik de soep aanbranden. Kon ik echt niks aan doen. „Waar was je met je verstand?” tierde ze. „Ik dacht dat het de gebakken uien waren,” mompelde ik. Ongeloof was mijn deel. Scènes uit een huwelijk. Alles went.

Gelukkig gaat er ook heel veel wel goed. Wat samen eten betreft zitten we op dezelfde golflengte. We houden van verse producten, schuwen het experiment niet en proberen zoveel mogelijk zelf te maken. Er mag iets misgaan, tant pis.

Onze keuken is smal. Willen we elkaar passeren dan kussen de billen elkaar.

De dagen worden steeds langer dus is het belangrijk om de hele dag door wat te eten. Maar heel uitgebreid koken willen we niet, het is tenslotte mooi weer. We verlangen naar tapas! In dat repertoire van kleine hapjes kan de groente-omelet van Saïda niet ontbreken. Een hapje dat zo uit een Andalusische bar lijkt te zijn gekomen. Eenvoudig klaar te maken, rijk van smaak en uitstekend inzetbaar als bijgerecht. Een mediterrane allemansvriend waarvan je er niet genoeg aan tafel kan hebben. Ook Amber, onze dochter van bijna twee, is er dol op. Sappig gegaarde groenten in een bedje van eiwit, ze vindt het heerlijk.

Inspiratie voor dit gerecht kreeg Saïda van haar vader – een hobbykok met ervaring in de horeca. Hij schudt deze omelet net zo makkelijk uit zijn mouw.

We hebben altijd eieren in huis. En peterselie. Ik mix het graag met koriander, maar weet dat niet iedereen dat blieft. Men vindt het naar zeepschuim smaken. Ik weet niet hoe zeepschuim smaakt, dat blief ik dan weer niet.

Saïda pakt wat overgebleven groenten uit de koelkast. Ik dek ondertussen de tafel. Poets de glazen. We stoppen vier sneetjes casinobrood in de grill – zo vieren we de zomer.

De omelet gaat in een flinke plens olijfolie, niet te zuinig want je proeft het later heerlijk terug. Er is een trend om ingewikkeld te doen over olijfolie, ik ben het ermee eens. We kopen graag de wat duurdere Spaanse olijfolieën bij een speciaalzaak. Zet een wat betere kwaliteit olijfolie op tafel voor de koude garnering. De omelet wordt dan waarlijk mediterraan.

De pan met omelet komt op tafel. Iedereen neemt van z’n gading, op Spotify paraderen de vingers van Paco de Lucia over de boulevard. We eten en schrapen met het laatste restje brood de pan leeg. Iedereen gelukkig, Amber incluis. De harmonie regeert. Voorlopig.

Abdelkader Benali en Saïda Nadi-Benali koken deze zomer mediterraans.

Groente-omelet

(3 personen)

1 sjalotje, fijn gesneden; een handje grofgeraspte wortels; een handje grofgeraspte courgette; Een handje grofgeraspte paprika; 1 el grofgehakte peterselie; 3 (scharrel) eieren; flinke scheut extra vergine olijfolie; peper en zout;

Verhit een (zware) koekenpan op middelmatig vuur.

Voeg een flinke scheut olijfolie toe. Laat deze warm worden.

Roer er het sjalotje in tot het glazig wordt.

Voeg de groenten samen toe aan het sjalotje. Lekker doorbakken. Verlaag de vlam en blijf rustig zo’n 8 minuten roeren. Je ziet het mengsel krimpen.

Voeg een scheutje olijfolie toe wanneer uitdroging van de groente dreigt! De eieren komen er nog bij.

Voeg nu de peterselie, peper en zout naar smaak toe en roer het geheel nog eens. Je ziet de kleuren mooi naar voren komen.

Klop de eieren goed los in een kommetje, giet deze over de groenten.

Keer de omelet als deze aan de onderkant goed gestold is en bak de andere kant ook goudbruin. De omelet zal hier en daar uit elkaar vallen maar dat mag.

Liefst serveren in de pan. Eten met casinobrood of op een bolletje dat een minuut is gegrild.

Lekker op brood! En dippen uit de koekenpan is toegestaan.