Column

Makelaar

Marcel

Ik had weleens over makelaars gelezen. Over het jargon dat ze bezigden en over hoe makkelijk ze aan hun geld kwamen. Ik nam dat soort artikelen altijd met een korreltje zout. Typisch de geschreven media, dacht ik dan. Inmiddels weet ik beter. Alle vooroordelen kloppen en de werkelijkheid is nog erger. Met de weer stijgende huizenprijzen is de dienende houding die makelaars zich tijdens de crisis aanmaten verdwenen. Ze zijn weer helemaal zichzelf.

De afgelopen weken vond ik mezelf met aan mijn zijde telkens weer een andere makelaar terug in huizen die steeds verder van Amsterdam liggen. Telkens dezelfde gesprekken. Dat je maar het best zo snel mogelijk een zo hoog mogelijk bod kon uitbrengen, dat er veel belangstelling was en over hoe druk de makelaar het zelf had.

„Gekkenhuis.”

Ik leerde termen als ‘snel schakelen’ en ‘financieel gas geven’.

De eerste leugen kwam vaak al bij de voordeur.

De keer dat we voor de woning naast een schoolplein vol schreeuwende kinderen stonden moest de makelaarster haar stem ervoor verheffen: „Die kinderen hoor je niet.”

Gisteren raakten we de bodem.

We stonden voor een huis in een dorp op een makelaar te wachten. Ach, daar stapte hij bellend uit zijn verhoogde auto. Hij drukte ons een brochure in de hand. Een spelfout op de kaft.

Een karateristiek pand.

Hij was al lang actief, maar had nog nooit zo hard gewerkt als nu. Hij wilde ons nog wel binnenlaten, maar waarschuwde alvast dat we de vraagprijs uit ons hoofd moesten zetten. Wij toch naar binnen.

De makelaar in het halletje: „Dit is wonen!” Jammer dat de zon niet scheen, anders zouden we zien hoe licht het in de woning eigenlijk was. Ik wees hem erop dat de woning in Nederland ligt, een gebied waar wolkenvelden een veelvoorkomend verschijnsel zijn.

Hij ging ons voor in de woning waarvan hij net zo weinig of veel wist als wij. Deur open, deur dicht, alles was authentiek. De vriendin stond even stil voor de boekenkast en constateerde dat de huidige bewoners dezelfde boeken lazen als wij.

De makelaar: „De bewoners zeggen ook: je kunt hier heerlijk lezen.”

„Waarom gaan ze eigenlijk weg?”, informeerde ik.

„Scheiding”, zei de makelaar.

Hij mocht er niet te veel over zeggen, maar verklapte wel dat het met het beroep van meneer te maken had.

„Meneer is gezagvoerder bij de KLM, dat brengt een eigen dynamiek met zich mee.”

Hij trok de badkamerdeur open, constateerde een fantastische wastafel en een authentiek bad en zag net als wij een stewardessenuniform hangen.

„Is er ook een zolder?”, vroeg ik.

Antwoord: „Nee, wel een kelder. Leuk voor de wijnfles.”

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.