De zwaarste maand voor werkende ouders

Juni-stress Ze rennen van afscheidsborrel naar sportdag naar klasopruimmiddag. De maand juni is topdrukte voor werkende ouders met kinderen op de basisschool. „Ze doen het zélf.”

Illustratie Martien ter Veen

Monicque van Kemp, moeder van een zoon, hoort een piep op haar mobiel en leest het bericht voor: „Of we een middag willen helpen met de school opruimen. Eh nee, ik pas. Ik zit met mijn opleiding, moet werken en er komen allemaal kijkers voor het huis. Opruimen trek ik even niet.”

Catelijne Elzes, moeder van twee zoons: „Ik roep in maart altijd enthousiast dat ik meedoe met van alles om het schooljaar af te sluiten. Maar in juni heb ik spijt. Het is gewoon te veel.” Het gevolg? „Denk aan een uitgeperste citroen. Als het echt erg is, slaap ik onrustig en heb ik lange tenen.”

De maand juni is de zwaarste maand in het leven van de werkende moeder met kinderen onder de 12 jaar. Alles gebeurt in die maand. Heb je vier avonden meegelopen met de Avondvierdaagse, ben je meegegaan naar het museum en heb je vrijgenomen voor sportdag, dan moet je nog hapjes maken voor de afscheidsborrel van de juf en een gezamenlijk cadeau kopen voor die juf. Iemand moet het Zomerfeest op school organiseren en de klas opruimen. Er is een kennismaking met de nieuwe klas, de laatste ouderborrel, de eindejaarsmusical én de hele school moet worden opgeruimd. En dan gaan de hockey- of voetbaltrainingen (met bijbehorende eindejaarsborrels), muzieklessen en de werkweek gewoon door. Voor de juf is het ook nogal een drukke maand, helemaal als ze zelf ook kinderen heeft die op school zitten.

Lees ook het dagboek van een juf: Na de les nog even de vloer aanvegen

Er zijn ook vaders die meehelpen, maar de meesten houden het op één of twee activiteiten per jaar: sportdag of het schoolfeest. Hun inspanningen zijn ook sterk afhankelijk van hun werkweek: een zzp’er heeft misschien meer gelegenheid om iets voor de school te doen dan iemand met een fulltimebaan. Vaders die zich er, zoals moeders, schuldig over voelen dat ze ‘te weinig’ doen voor school, zijn een onbekend verschijnsel.

Er zíjn ook moeders die niet lijden onder de schoolstress. Zoals Henna Bongers, moeder van drie kinderen uit Amsterdam. „Juni is wel wat drukker dan de rest van het jaar maar ik vind het gezellig.” Zij is ook ‘klasse-ouder’ van groep acht (waar de jongste zit), een taak die ze met twee anderen deelt. In die rol heeft ze afgelopen schooljaar drie ouderborrels georganiseerd. „Dat is weinig werk: gewoon een datum prikken, iedereen appen, zorgen dat de juf of meester kan en een picknicktafel regelen. Eten en drinken nemen ouders zelf mee.” En ze maakt nu een fotoboek met foto’s van alle achtstegroepers, als afscheidscadeau voor die leerlingen. „Daar gaan wel wat uren in zitten maar het is heel gezellig: de klasse-ouders zitten twee avonden samen aan de keukentafel zo’n boek te maken.”

Ze heeft bij haar drie kinderen twee ochtenden per week ook geholpen op school met lees- of rekenles. Dat kan allemaal, zegt ze, omdat ze thuis werkt in het reclame- en onderzoeksbureau van haar man. „Ik heb flexibele uren. Er moet wel van alles gebeuren, zoals de administratie, maar ik kan zelf bepalen wanneer ik dat doe.”

Relaxte moeders

Sommige werkende moeders voelen zo’n druk dat ze zich hebben aangemeld bij de Club van Relaxte Moeders, een forum met een Facebook-pagina dat 140.000 mensen leden telt. Elke dag delen bloggers (moeders) ergernissen over slapeloosheid, verplichtingen, spanning op het werk of op het schoolplein. Ze geven tips aan andere moeders hoe je stress vóór kunt zijn. Er staan tegeltjeswijsheden als ‘Die andere moeders doen ook maar wat’. En ze maken grappen over de eisen die ze dagelijks aan zichzelf stellen.

Je hoeft niet te doen alsof het allemaal leuk is en moeiteloos gaat

Want dat doen vrouwen wel zelf, zegt Elsbeth Teeling die het forum oprichtte. „We willen álles: we hebben ambities, willen een goede moeder zijn, een sociaal leven hebben en een goede partner zijn.” Toen haar eerste kind twee jaar was, en zij 35 jaar, kreeg ze een burn-out. „Ik was helemaal geen relaxte moeder, ik was altijd voor iedereen aan het zorgen behalve voor mezelf. En ik werkte.”

Lees ook hoe dit stel werk en privé combineert: ‘Zodra de kinderen thuis zijn, werk ik niet meer’

Ze had een jaar last van de burn-out, en al kreeg ze goeie begeleiding van haar werkgever PricewaterhouseCoopers, ze zei haar baan op. „Ik heb toen helemaal gekozen voor het gezin en dat voelde goed.”

Op haar 39ste kreeg ze nog een zoon. Die was één jaar oud toen ze het boek Relaxmama schreef en het forum oprichtte. „Het ging toch weer kriebelen, ik wilde weer aan het werk.” Inmiddels leeft ze van de site, dankzij advertenties, en betaalt ze een paar gastbloggers.

Waarom spant Henna Bongers zich zo in voor de school van haar kinderen? „Ik vind dat je iets moet bijdragen. Je kunt niet alles van de school verwachten. Je moet het echt met zijn allen doen.”

Ze heeft geluk, zegt ze, dat veel ouders op haar school zich graag inspannen. „Voor excursies moet je je als begeleider inschrijven en is er vaak geen plek.” Er zijn scholen waar ze voor elke buitenschoolse activiteit veel moeite moeten doen om ouders mee te krijgen.

Volgens Elsbeth Teeling moet je als ouder gewoon nee zeggen als je het te veel vindt. „Als er Vossenjacht is (een speurtocht door de wijk) of Sportdag, werp ik me gewoon niet op.” En dat je eerlijk moet zijn over stress. „Je hoeft niet te doen alsof het allemaal leuk is en moeiteloos gaat. Je hoeft niet iets heerlijks te maken als traktatie als je kind jarig is. Een raketje uitdelen is ook goed.”

Catelijne Elzes relativeert: „Mijn jongste is nu een jaar van de basisschool af en ik mis die juni-drukte wel een beetje. Het was kennelijk een luxeprobleem.”

Mannen maken zich niet druk, constateert Elsbeth Teeling: „Wij gaan allemaal op mindfulness om stress te verminderen en ons op één ding tegelijk te kunnen concentreren maar mannen maken zich gewoon niet druk. Ze voelen zich niet schuldig als ze niets doen voor de school.”