Ouderschap gaat niet over perfectie

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: over het ziekenhuis dat kinderen opereert die nog in de baarmoeder zitten.

Illustratie Eliane Gerrits

Op 7 maart 2014 werd Luelle Ross geboren, een vrolijk trappelend meisje. Toen zij haar ogen opende, was het echter niet de eerste keer dat zij het levenslicht zag. Luelle was namelijk al eerder geboren, dertien weken daarvoor, pas 26 weken oud. Toen was zij niet gezond. Zij had spina bifida, een open ruggetje. Na de succesvolle operatie ging zij weer terug in de buik van haar moeder.

Op geboortekaartjes zie je wel eens een hand van een ouder die een kinderhandje vasthoudt; een ontroerend contrast. Maar het handje op de affiche van de documentaireserie Twice Born – Stories from the Special Delivery Unit (2015) is wel heel erg klein. Het past maar net tussen de duim en wijsvinger van de volwassene. De foto is gemaakt in het Children’s Hospital in Philadelphia, waar ze kinderen opereren die nog in de baarmoeder zitten.

In drie afleveringen volg je de ouders die halverwege de zwangerschap te horen hebben gekregen dat er iets niet in orde is met hun kindje. Zoals Shelly en Bobby en hun dochter Luelle. Dokter Scott Adzick, de grote motor van deze afdeling, legt hun uit dat hij de opening in de rug kan dichten in de hoop dat Luelle later kan lopen. Of de alleenstaande moeder Lesly, wier kind Lilly een gezwel heeft in haar mond dat kan worden weggehaald.

Je kijkt mee op het scherm van de echo, als men erachter komt dat er iets niet klopt met het kindje. Het prille geluk dat tijdens het gesprek verandert in angst, verdriet en bezorgdheid. De hoop die wordt geboden door een mogelijke ingreep, met alle mitsen en maren. De camera is er zelfs bij wanneer de artsen opereren.

Zoveel zorg en liefde voor het teerste en kleinste. Emotioneler kun je het niet krijgen. En dan ook nog zo dicht op de huid gefilmd. Als de moeder van Luelle na de tweede geboorte haar kind in de armen neemt, hou ik het, net als zij, niet droog.

Filmmaakster Monica Lange, een prachtige vrouw met een melancholieke blik, vertelt me hoe de documentaire haar heeft veranderd. „Ik ging door de zwaarste periode van mijn leven heen. Ik verloor mijn man aan leukemie toen mijn dochters nog jong waren. Ik was één brok verdriet. Aan filmen kwam ik nauwelijks toe.”

Maar toen haar dochter als verpleegkundige op de afdeling neonatologie vertelde over de procedures in het Philadelphia-ziekenhuis, wist ze dat ze daar iets mee moest doen. Het filmen had heel wat voeten in de aarde. In het geval van Luelle wachtte de crew negentien dagen in een hotel in de buurt om er meteen bij te kunnen zijn als de baby werd geboren, voor de tweede keer.

De operaties zijn risicovol en lossen zeker niet alle problemen op. Maar, zegt een van de artsen, die zelf een kind heeft met een ernstige spierziekte, ouderschap gaat niet over perfectie.

„De serie gaat over liefde”, zegt Monica Lange. Ze is bevriend geraakt met de moeders uit de film. Sinds 1995 heeft het ziekenhuis 1.200 operaties verricht op ongeboren baby’s. Ze kijkt nu al uit naar de jaarlijkse reünie.

Reacties naar pdejong@ias.edu