Recensie

Minions hebben wat te weinig te doen

In Verschrikkelijke Ikke 3 raakt de succesformule van de Franse animatie-reeks wat sleets.

Minions blijven onderbenut in Verschrikkelijke Ikke 3

In het derde deel van Verschrikkelijke Ikke ontmoet voormalig schurk Gru voor het eerst zijn tweelingbroer Dru, die in alles zijn tegendeel is. Dru heeft blond golvend haar, kleedt zich in smetteloos wit en wil heel graag een schurk zijn. Gru, Lucy en hun drie weeskinderen bezoeken hem als het echtpaar ontslagen wordt bij de Anti-Schurken Organisatie.

De opgeruimde Dru wil heel graag met misantroop Gru het slechte pad op, al was het maar om alle gadgets die hij van hun boosaardige vader erfde, waaronder een bizar multifunctioneel voertuig, een keer te kunnen gebruiken.

Met frisse tegenzin stemt Gru in met zijn plan, voor hem een manier om superschurk Balthazar Bratt te kunnen inrekenen. In de jaren tachtig was Bratt een kindsterretje maar sinds hij werd afgedankt wegens jeugdpuistjes en een baard in de keel, is hij op het slechte pad. Zijn ultieme wraak is de vernietiging van Hollywood, de droomfabriek die hem ontsloeg.

Deze wraak op Hollywood geldt in zekere zin ook voor het Franse Illumination, de studio achter Verschrikkelijke Ikke en Minions, die glansrijk de concurrentie aangaat met Pixar, Disney en DreamWorks als het om kwaliteitsanimatie gaat. Wel jammer dat dit derde deel van Verschrikkelijke Ikke een tikje tegenvalt en niet meer zo heel fris oogt. Veel is nog leuk, zoals het ongeplande optreden van de Minions bij een talentenshow, maar je voelt een beetje de ideeënarmoede. De pastiche op de populaire cultuur uit de jaren tachtig, met heel veel muziek uit die tijd op de soundtrack, is niet heel origineel, de Minions hebben weinig te doen en de avonturen voor de adoptiefdochters van Gru en Lucy voelen erg aangeplakt. O ja, zij moeten ook nog iets doen, moeten de scenaristen hebben gedacht. De makers krijgen in 2020 een herkansing, als Minions 2 in de bioscoop uitkomt.