Recensie

In Cubaanse muziekclub hangt nu was te drogen

Twintig jaar geleden volgde Wim Wenders Cubaanse muzieklegenden op tournee voor Buena Vista Social Club. Feelgooddocu ‘Adios’ is deels vervolg, deels making-of.

Terug naar een muzikaal fenomeen: Buena Vista Social Club

Twintig jaar geleden nam gitarist Ry Cooder in Cuba met lokale muzieklegenden het album Buena Vista Social Club op, en maakte Wim Wenders zijn documentaire over de concerttournee die daarop volgde en die de toen al hoogbejaarde muzikanten wereldberoemd maakte. Nu is er de feelgooddocu Buena Vista Social Club: Adios. De film is deels een vervolg, deels een ‘making of’ van die eerdere film, gemonteerd uit meer dan vijftig uur beeldmateriaal die Wenders beschikbaar stelde.

Film en plaat werden destijds een fenomeen. Van het album werden meer dan twaalf miljoen exemplaren verkocht, de docu sleepte een Oscarnominatie in de wacht. Adios is beduidend minder poëtisch dan Wenders’ film. Voor hem was het al genoeg als de kijker het gevoel had een paar uur stiekem backstage te hebben doorgebracht. De Britse regisseuse Lucy Walker is meer geïnteresseerd in de politieke en maatschappelijke context van de Cubaanse muziek. Daarnaast besteedt zij veel aandacht aan de muzikanten die door Cooder en Wenders destijds naar de zijlijn werden verbannen, en hun persoonlijke verhalen.

Muzikant-producent Juan de Marcos González, die destijds voor Cooder de plaatopnamen organiseerde, gaat op zoek naar de restanten van de originele club. Dat leidt tot ontnuchterende beelden. Alleen de originele vloer ligt er nog, de rest is verbouwd tot sportclub. De garderobe is nu een binnenplaats waar de was te drogen hangt. Met name het concert dat de nog in leven zijnde leden van de band in 2015 in het Witte Huis gaven is een ontroerend hoogtepunt en geeft een onverwacht actuele lading aan de film.

De ontvangst door Obama was amper twee jaar geleden een gebaar van toenadering en beschaving. Afgelopen week maakte Trump bekend de Cuba-deal van Obama te willen opheffen.