Recensie

Hallenbergs coloraturen vol aardse schoonheid

Het is het repertoire waarin ook Cecilia Bartoli excelleert: Italiaanse barok, rijk aan knettercoloraturen en lange lamento’s. Maar Bartoli is niet zaligmakend. Haar pendant heet Ann Hallenberg: Zweedse, anti-diva, in virtuositeit niets minder maar met meer herfstkleuren op haar warme alt. Met het uitstekende Italiaanse barokensemble il pomo d’oro wijdt Hallenberg zich op het prachtige dubbel-album Carnevale 1729 aan repertoire dat tijdens het Venetiaans carnaval van 1729 heeft geklonken; aria’s van o.a Vinci, Leo, Porpora, Albinoni.

Interessant is het de vonkige vitaliteit van Porpora’s ‘Il braccio al mille furie’ door Bartoli (cd ‘Sacrificio’) en Hallenberg te vergelijken: Bartoli is een mitrailleur, Hallenberg fraseert meer lasso-achtig, met subtiel aanzwellende en uitdovende coloraturen. In langzame aria’s als ‘Vedrò più lete e belle’ verdampt de lust tot vergelijken, omdat Hallenberg daar de adem beneemt door het naturel van haar timbre en haar eindeloos gefraseerde melodieën.