Recensie

Een olifant als lotgenoot

Pop Aye: onderweg met olifant

Het uitgangspunt van Pop Aye heeft iets van een gimmick: architect die tegen zijn pensioen aanzit en vastzit in zijn huwelijk, laat de boel de boel en gaat op reis naar zijn geboortedorp, vergezeld van een olifant. De man meent het dier, dat hij op een dag tegen het lijf loopt in Bangkok, te herkennen uit zijn jeugd. Onderweg komt hij andere verschoppelingen tegen, krijgt hij te maken met vervelende politiemannen, wordt hij dronken met een travestiet in een foeilelijke bar langs de kant van de weg en hervindt hij gaandeweg zijn levensmoed.

Dat is op zich een gimmick, maar regisseur Kirsten Tan werkt dit tamelijk dunne gegeven wel met smaak en inlevingsvermogen uit. Veel nieuws heeft ze op zich niet te zeggen over het verstrijken van de tijd en de weemoed die des avonds komt en die niemand kan verklaren. Maar mede dankzij haar voortreffelijke hoofdrolspeler Thaneth Warakulnukroh – de olifant heeft vooral een bijrol – heeft ze toch een charmante film afgeleverd.

Lees het interview met regisseur Tan: ‘Zelfs een slimme olifant is lastig te filmen’

Warakulnukroh is in eigen land vooral bekend als muzikant en zanger, maar blijkt hier ook een begaafde, on-ijdele acteur te zijn, die een gedenkwaardige doorsnee-man neerzet.

De olifant staat voor architect Thana symbool voor de heimwee naar zijn jeugd, toen hij in zijn geboortedorp dagenlang met het dier in de rivier speelde. Maar het logge, weinig flexibele dier is misschien ook een symbool voor de zware last die hij inmiddels torst, als een gedesillusioneerde man op leeftijd, met een gering vermogen om nog vooruit te komen of opnieuw te beginnen. Man en olifant zijn lotgenoten: „Je bent net zoals ik: oud, dik en dakloos”, houdt Thana zijn reisgenoot Pop Aye voor.

Tan houdt haar neiging tot sentimentaliteit en het invullen van de keurige plotlijntjes net afdoende in bedwang. Ze brengt het Thaise landschap in beeld zonder hang naar toeristische plaatjes. Het contrast tussen de meanderende reis van Thana en de hectiek van Bangkok is sterk aangezet: de metropool die mensen in ijltempo aanlokt, opvreet, en weer uitspuwt. Pop Aye – de olifant is vernoemd naar de tekenfilmheld uit Thana’s jeugd – is een film die vooral wil onthaasten en behagen, en daar heel behoorlijk in slaagt.