Recensie

Een bak vol ideeën, sterke scènes en top-acteurs

De nieuwe film van de Franse regisseur Arnaud Desplechin kent sterke momenten, maar frustreert met een verhaal dat soms lastig te interpreteren is.

Geliefden van Ismaël uit heden en verleden: Carlotta (Marion Cotillard) en Sylvia (Charlotte Gainsbourg)

Filmregisseur Ismaël (Mathieu Amalric) wordt geplaagd door nachtmerries en slapeloosheid. Wat hij ook probeert, pillen, druppels, alcohol, niets helpt. Die nachtmerries hebben te maken met de verdwijning van zijn vriendin Carlotta, twintig jaar eerder. Haar lichaam is nooit gevonden en haar vader verwijt Ismaël een lichtzinnige echtgenoot te zijn geweest.

Terwijl Ismaël worstelt met het script van zijn nieuwe spionnenfilm, dat is geïnspireerd op zijn broer, en het aanlegt met een nieuwe vriendin, Sylvia (Charlotte Gainsbourg), staat Carlotta (Marion Cotillard) opeens voor de deur van zijn vakantiehuis. Wat betekent dit voor de prille relatie tussen Ismaël en Sylvia en waarom was Carlotta zo lang weg?

Lees ook het interview met regisseur Desplechin: ‘Ik weet niet meer wat van Mathieu komt en wat van mij’

Regisseur Desplechin bouwt al jaren aan een eigenzinnig oeuvre, veelal met Amalric als zijn alter ego. Allerlei details in Les fantômes d’Ismaël verwijzen naar Desplechins eerdere werk, zoals namen van nevenpersonages (Dedalus, Esther). Ook keert zijn herkenbare stijl terug, met onder meer personages die rechtstreeks in beeld kijkend hun verhaal doen. Zijn onderwerpen zoals rusteloze liefde, persoonlijke crisis, familiebanden en de last van het verleden, doen vertrouwd aan. Als altijd bouwt hij zo een web aan associaties dat de kijker meer dan ooit overdondert.

Dat levert soms ijzersterke scènes op, bijvoorbeeld die over de abstracte expressionist Jackson Pollock en een verhandeling over perspectief. Maar hoe alles te interpreteren? De verwijzingen naar Shakespeare en Hitchcocks Marnie en Vertigo zetten de kijker op een spoor, evenals de filmtitel: fantomen, schimmen, spoken. Toch is het onmogelijk een sluitend verhaal van Les fantômes d’Ismaël te maken en dat frustreert soms. Aan de andere kant: hoe vaak krijg de bioscoopbezoeker nog zo’n bak aan ideeën, sterke scènes en charismatische acteurs voor de kiezen? Uiteindelijk is het aan de kijker, die ofwel nog eindeloos over de film kan napraten, of alles weer snel vergeet.