Commentaar

Een smerig verhaal over dierenleed en vuil vlees

Commentaar Wie vlees eet, zal zich moeten realiseren dat de lage vleesprijs een van de oorzaken is van de misstanden in slachterijen.

In het slachthuis komen het welzijn van dieren en de voedselveiligheid van mensen samen. De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) is verantwoordelijk voor het waarborgen ervan. De normen zijn duidelijk omschreven, professionele inspecteurs bekijken regelmatig of ze worden nageleefd. Kan niet missen. En toch gaat er iets onwaarschijnlijk scheef.

Een voor de NVWA controlerende dierenarts maakte melding van systematisch ernstige situaties op beide terreinen, met vervuild vlees en sadistische behandeling van dieren. Er werd niks met zijn meldingen gedaan. De dierenarts filmde de misstanden, ter adstructie van zijn rapportage. Wat volgde was geen onderzoek naar of aanpak van de gewraakte slachthuizen, maar een klassiek geval van ‘shoot the messenger’. Terwijl, naar gevreesd mag worden, het mishandelen van slachtdieren doorgaat en het routineus voor de verkoop ‘redden’ van ziek of vervuild vlees ook, zit de dierenarts nu thuis, zoals dat heet.

De NVWA heeft een slechte reputatie. Is dat het gevolg van roddel of faalt NVWA deerlijk, met stuitende toestanden in de slachthuizen als gevolg?

De bevindingen van de bewuste dierenarts worden ondersteund in een open brief van een groep collega’s. Zij observeren verder dat wat hun betreft de intensieve veehouderij toe is aan „fundamentele verandering”, want verziekt door vergelijkbare misstanden.

Lees hier de open brief van de dierenartsen: Kom in verzet, dierenarts. Dit is geen dierenwelzijn.

In zijn novelle The Lives of Animals veronderstelde J.M. Coetzee een overeenkomst tussen de exploitatie van slachtvee en de Holocaust. Dat choqueerde het publiek, de analogie werd afgewezen als ongepast. Maar wat de dierenartsen constateren roept Coetzees betoog toch weer in herinnering. De identiteit van een levend wezen wordt bij slachtdieren stelselmatig ondermijnd, opdat de personeelsleden van de slachthuizen zich tot beul kunnen ontwikkelen en hen zo productiegericht mogelijk kunnen verwerken tot lapjes vlees.

Om dat tegen te gaan is het voorstel nu om verplicht camera’s op de werkvloer op te hangen. Dat zou, mits deugdelijk toegepast en gecontroleerd, abjecte handelingen kunnen voorkomen. Echter, de misstanden zouden niet moeten stoppen omdat ze gefilmd kunnen worden, maar uit oogpunt van fatsoen en zorgplicht zowel voor de mensen als voor de dieren.

Wie vlees eet, zal zich moeten realiseren dat de lage vleesprijs een van de oorzaken is van de misstanden in slachterijen. Zorgvuldig werken kost tijd. Tijd is geld. Niet alleen het falend toezicht van de NVWA, ook de kiloknallers en de lage supermarktprijzen liggen aan de basis van de ellende die dieren in slachterijen worden aangedaan.