Column

Hoe Trijntje Kroon aan een kindje kwam

Trijntje Kroon was negentien toen ze halsoverkop met Johannes Neijman trouwde. Ze dacht dat ze zwanger was. Amsterdam, winter 1944-1945. Wisten zij veel dat de menstruatie door de honger was weggebleven. Dus wat er ook gebeurde, er kwam geen kind. En toen er na vijftien jaar nog steeds geen kind was, schreven ze zich in bij een adoptiebureau. Ze werden gescreend en geschikt bevonden. Ze kwamen op de wachtlijst. Een lange, lange wachtlijst.

Na een jaar hoorde Johannes Neijman via zijn werk – hij was inkoper bij de Stoomvaart Maatschappij Nederland – dat er in Zuid een gynaecoloog was die wel wat voor hen kon doen. Die gynaecoloog runde een opvanghuis voor ongewenst zwangere vrouwen. Johannes naar hem toe en wat bleek? Hij kon een kindje kopen. Stiekem. Voor hoeveel, dat weet Hans Neijman niet, en ik heb dit verhaal van hem. Hij is de zoon die later langs legale weg aan pa en ma Neijman werd toegewezen. Pa en ma Neijman – zo noemt hij hen nog altijd, ook nu ze overleden zijn.

Eerder schreef ik hoe Hans Neijman er op zijn negenentwintigste achter was gekomen dat zijn biologische vader tevens de stiefvader van zijn biologische moeder was. Die had haar keer op keer verkracht, op de keukentafel, telkens als hij niet bij haar moeder mocht. Hans Neijman is nu 56, maar de verbijstering is niet verdwenen. Hoe kón een man zoiets doen.

Ja, hoe kon dat. Hoe kon een gynaecoloog tegen betaling baby’s leveren. Hoe kon niet veel later een andere gynaecoloog zijn eigen sperma gebruiken om vrouwen tegen betaling een zwangerschap te bezorgen. Eén rietje, duizend gulden. Zou híj de enige zijn geweest? Hoeveel stiefvaders, vaders, broers of ooms vergrijpen zich nog altijd aan de jonge meisjes (of jongens) bij hen in de buurt als ze seks willen?

Johannes weerstond de verleiding om op het aanbod van de gynaecoloog in te gaan. Of misschien was hij niet wanhopig genoeg. Hij stapte naar de politie en als beloning werden zijn vrouw en hij boven aan de wachtlijst gezet. Zo kwam Hansje bij hen, zomer 1961. Toen heette hij nog Freddy, de naam die zijn biologische moeder hem gegeven had. Freddy Keuning. Zijn moeder heette Jenny Keuning.

Trijntje was dolgelukkig met hem, en doodsbang dat hij weer van haar zou worden afgepakt. Ze wist dat Jenny wist waar ze woonden. Wandelde ze met Hansje door het park, dan lette ze steeds goed op. Die vrouw daar die zo naar hen keek, was zij misschien…? Toen Jenny dat vele jaren later hoorde, was ze boos. Hoe kon Trijntje dat nou denken? Dat zou ze toch nóóit gedaan hebben? Maar Jenny zei wel waar Trijntje bij was tegen Hans: „Je bent míjn kind.”

Jannetje Koelewijn vervangt Jutta Chorus