Recensie

Kluchtig en snedig ‘Ricky Martin’ bij het beste op ITs

Afstudeerders podiumkunst

Meer dan 50 voorstellingen van examenstudenten waren er op het ITs Festival in Amsterdam. „Maak onvermijdelijk werk”, kregen zij als advies mee.

Foto Coco Duivenvoorde

Het ITs Festival, het festival voor afstuderende podiumkunststudenten, begon woensdag met een gloedvolle speech van regisseur Daria Bukvic. Ze gaf de afstuderende theatermakers tien adviezen mee, zoals: „Maak onvermijdelijk werk en verontschuldig je aan niemand”, „als het platform er niet is, creëer je het platform zelf”, „trek je geen hol aan van wat er zogenaamd ‘not done’ is in de theatersector” en „verkoop je werk, wees nergens vies van”.

Scène uit ‘De dood van Ricky Martin’. Foto Coco Duivenvoorde

Zulke stoere aanmoedigingen kan het festival zelf ook gebruiken. Nadat twee jaar geleden de prijzen voor regie en dans wegens gebrek aan kwaliteit niet werden uitgereikt, raakte het Its in crisis. Vorig jaar richtten de Amsterdamse studenten een eigen festival op. Dit jaar is iedereen weer aan boord. Maar de prijzen, die studenten nodeloos onder druk zouden zetten, mogen van de nieuwe artistiek directeur Marcus Azzini wegblijven.

Met meer dan vijftig voorstellingen in vijf dagen is het ITs een copieus evenement. Bij een selectieve keuze uit die overdaad viel De dood van Ricky Martin , de afstudeervoorstelling van de Amsterdamse Theater- en Kleinkunstacademie, in positieve zin op.

In de regie en radicale bewerking van West Side Story door Jan Hulst en Kasper Tarenskeen konden de acteurs zich uitleven op kluchtige scènes, snedige dialogen en inside grapjes. Of zij gaan doorbreken is de vraag, maar wellicht duiken binnenkort hun namen op, zoals die van Benno Veenstra, Lisa Ostermann, Milan Sekeris of Carmen van Mulier.

Nieuwsgierig naar namen werd je niet bij Noach, van studenten van Artez. De zeven zijn overlevenden op de ark en herinneren zich van alles. Maar door slordig spel, statische regie en studentikoze teksten verbloemden ze eerder hun potentie dan hem te tonen. Die conclusie ging ook op voor de te bedeesde uitvoering van het taalvuurwerk van Werner Schwab in De presidentes door drie studentes uit Maastricht.

Bij de theatermakers in de dop, die afstudeerden op het onderdeel regie, viel op dat goed bedachte concepten te eenduidig werden uitgewerkt. Hopelijk pakken makers als Sara de Monchy en Marijn Graven de volgende kans om ‘onvermijdelijk werk’ te maken.