Recensie

‘Anatol’, over de val van een sekssymbool, is een wervelende performance

De Parade

Misschien wel hét hoogtepunt van de Parade is , gebaseerd op het toneelstuk van Arthur Schnitzler uit 1893.

Meral Polat speelt met Baby Dee in 'Sombersongs' van Mugmetdegoudentand Foto Bowie Verschuuren

‘Zijn ze al somber, denk je?” Actrice Meral Polat laat haar blik over het publiek glijden, terwijl het tentdoek opbolt en dreigende wolken over trekken. Zaterdag is het regenachtig op de Parade, maar dat is niets om somber van te worden zolang je kan schuilen in dit soort voorstellingen.

Met de Amerikaanse singer-songwriter Baby Dee speelt Polat de voorstelling Sombersongs, in regie van Sanne Nouws bij Mugmetdegoudentand. Polat wil Dee’s liedjes zingen, samen met haar, maar daar heeft haar tegenspeler geen zin in. Ze is liever „afwezig”, zeg ze, en trekt zich terug in haar schuilplaats op het toneel, een hut waar ze onzichtbaar kan zijn. Toch blijft Polat proberen – en uiteindelijk zingen ze dan toch, ingetogen begeleid door een harp of accordeon. Op deze momenten is Sombersongs op z’n best: intiem, met mooie verhalen over roodborstjes en de nacht.

In een piepklein tentje tegenover Studio 7 staat Ortál Vriend met If Osmel doesn’t like the nose, the nose goes. Ze laat haar geoliede lichaam over een zetel glijden en ratelt haar monoloog af met getuite lippen, altijd klaar voor de foto. Ze is verslaafd aan selfies, zegt ze: „Nog voor ik uit bed ben, heb ik tien foto’s gemaakt!” Af en toe dwingt de performance een glimlach af, maar het overspannen personage creëert zoveel afstand, dat Vriend haar punt niet kan maken.

Een grote stap is het naar Don’t shoot the pianoplayer van De Stokerij Schiedam, waarin Yorick Zwart een Dutchbat-veteraan speelt, als twintiger uitgestuurd naar Srebrenica. Hij geeft een lezing over ons nationale trauma uit ’95, en probeert het luchtig te houden. Ondoenlijk natuurlijk, bij zo’n onderwerp. In de heldere tekst van Rutger Kroon wordt steeds duidelijker dat de veteraan zijn frustratie nauwelijks de baas kan blijven. Zwarts speelt dit knap, met precies de goede dosis agressie én humor. Pijnlijk, maar nergens pathetisch.

Misschien wel hét hoogtepunt van de Parade: Anatol, The rise and fall of a sex symbol, gebaseerd op het toneelstuk van Arthur Schnitzler uit 1893. Casanova Anatol (fantastische rol van Sander Plukaard) houdt er heel wat affaires op na en ligt daardoor constant in de clinch met de vrouwen, zelfs op zijn eigen trouwdag. Geregisseerd door Nina Spijkers is Anatol een wervelende performance rond een groene Opel. Ingeblikt in dat autootje schallen nummers over liefde of gebroken harten. Er zijn achtervolgingen, beslagen ramen, kledingsstukken die blijven steken tussen een autoraampje én een onverwachte twist in het verhaal. Met Eva van Gessel (als vriend Max) en Keja Klaasje Kwestro (als alle dames die Anatol verslijt) loopt deze voorstelling over van hilariteit en spelplezier.