Column

Relaxed in de auto

Als je in een auto op Corsica rijdt, zoals ik momenteel aan het doen ben, dan vallen twee dingen op. Ten eerste rijd je nooit hard genoeg voor de Corsicaan. Die haalt altijd in, ook al is het in een bocht waarin je niet kunt zien of er tegenliggers zijn. Dit betekent dat de Corsicaan door de berg heen kan kijken. Of dat hij gelooft dat de voorzienigheid hem gunstig gezind is. Alle twee onwaarschijnlijke aannames. Het effect is in ieder geval dat de Corsicaan gehaast overkomt. Waar is de Corsicaan naar op weg? Een bevalling? Een meeting met shareholders?

En dat brengt mij op het tweede wat opvalt aan de Corsicaanse rijstijl. Want als de Corsicaan eenmaal aangekomen is in het dorpje, blijkt dat hij helemaal nergens hoeft te zijn. Er was geen noodgeval. Hij rijdt stapvoets. Hij stopt voor elke bekende. Praatje hier, praatje daar. Het maakt daarbij niet uit of er auto’s achter hem zitten. Het praatje heeft voorrang. Het effect is dat de Corsicaan relaxed overkomt.

Heeft de Corsicaan zo gehaast op de autoweg om gevoelsmatig meer tijd over te hebben voor geklets? Hoe dan ook, het is het totale tegenovergestelde van mijzelf in een auto. Inhalen doe ik alleen als het echt nodig is. Want mijn rationele zelf zegt dat het niet uitmaakt of ik op de totale rit een halve minuut winst maak.

Als ik echter gedwongen word om stil te staan in een straat, omdat er iemand bij me in moet stappen, en er komt een auto achter mij staan, dan rijd ik meteen nog een rondje. Stel je voor dat die ander een halve minuut later op zijn afspraak zou zijn! Wat ik ook wel eens doe: uitstappen en een ingewikkelde pantomime opvoeren om over te brengen dat het niet lang gaat duren, dit stilstaan, maar dat het inderdaad heel vervelend is.

Voor een rustig autoleven zou je op de autoweg mij moeten zijn, en een Corsicaan in de stad.

is cabaretier en schrijver.