Recensie

Parade opent met een hysterisch-hectische theatertrip en stemmige dans

Rick Paul van Mulligen van Oostpool in 'Paradijsvogel' Foto Sanne Peper

Een fles rosé, het huisdrankje van theaterfestival Parade, drinkt lekkerder weg bij liedjes en grapjes dan bij één of ander moeilijk, moralistisch verhaal. Iets van die strekking roept het hitsige alter ego van Rick Paul van Mulligen in Paradijsvogel, zijn one man show bij Oostpool. Een eerste greep uit het programma van de 27e Parade, die vrijdag opende in Rotterdam, doet vermoeden, dat hij wel een punt heeft.

Zelf verkondigt Van Mulligen, gehuld in een zwartleren glitterpakje, dat je gewoon lekker anders moet zijn én jezelf. Voor zover dat samengaat. Fuck labels en hokjes! Activistisch wordt zijn pleidooi niet: Paradijsvogel is vooral een hysterisch-hectische trip, waarin Van Mulligen schakelt van doldwaas naar bloedserieus. Hij heeft de lachers op zijn hand.

Als de avond vordert, buldert de lach sowieso méér en harder door de festivaltentjes. Dat merkt ook Ellen ten Damme, in haar Franstalige liedjesprogramma ‘Je veux l’amour’. En als het moet, kreunt het publiek collectief mee, tijdens het nummer Je t’aime. Het tentdoek kan alle opwinding nauwelijks bedwingen. Ten Damme weet de rust knap terug te krijgen met een Franse vertaling van Adele’s Hello. Het voorproefje maakt nieuwsgierig naar de uitgebreidere variant van de show, binnenkort in Den Haag.

Ook de Theatertroep is weer van de partij met hun Vaudeville, verschillende voorstellingen met een hoog alles-mag-kapot-gehalte. Eén of andere talkshow bijvoorbeeld, een parodie op het inhoudsloos gebabbel op tv. „We gaan nu praten met een heel gewoon iemand, die iets schokkends heeft meegemaakt.” „Ja, het was schokkend.”

Theatertroep schiet met hagel, wat altijd wel leuke momenten oplevert, maar in deze voorstelling is wel héél weinig raak.

Ook festivalopening Clarity van Conny Janssen Danst houdt het stemmig. Het is een beheerste bewerking van de voorstelling uit 2016, in choreografie van Davide Bellotta. Muziek van singer-songwriter iET dwingt twee dansers uiteen, dan weer terug in elkaars armen. In één duet vouwen zij hun lichamen langs en over elkaar, terwijl hun lippen op elkaar geplakt blijven.

Voor de tweede keer is ook het Parademuseum te bezoeken, dit jaar in samenwerking met Museum de Fundatie. Het indrukwekkende Shades of silence voert bezoekers langs animatiekunstwerken van Elise van der Linden. Daar zie je desolate landschappen, waarin je de menselijke hand vermoedt, maar de mens zelf onzichtbaar blijft. De eindeloze vlaktes, stalen constructies en afgebladderde muren blijven onherkenbaar, niet gekoppeld aan tijd of plaats.