Column

Ome Harryin de PvdA

Slecht nieuws overbrengen, het blijft lastig. Val je met de deur in huis of draai je er een poosje omheen? Ik koos intuïtief voor het eerste toen ik Asscher op tv bijna (!) ondubbelzinnig ‘nee’ hoorde zeggen op de vraag of hij nog wilde meeregeren. Mijn vrouw had dit statement van haar partijleider gemist en dus zei ik hard en duidelijk tegen haar: „De PvdA haakt definitief af.”

„Weet je het zeker?”, vroeg ze ontsteld, want ze was een warme pleitbezorger voor een plekje in de regering.

„Ik denk dat Asscher het meent”, zei ik, „want hij neemt een groot risico. Als Pechtold er nu met de ChristenUnie uit komt, is het gebeurd.”

„En denk jij dat Pechtold dat wil?”

Ik legde uit dat Pechtold nu eenmaal niets liever wil dan minister, en misschien zelfs vicepremier, worden. Dat wordt zijn persoonlijke paradox: zijn (politieke) leven is pas voltooid als hij afstand doet van dat voltooide leven uit zijn initiatiefwet.

Mijn vrouw ging met een diepe zucht zitten. „Dat wordt dus vier jaar oppositie, als kleine partij tussen de grote linkse broers.”

Ik had een felle klacht verwacht, een oprisping van diepe teleurstelling, maar dat viel mee. „Nou ja”, zei ze berustend, „we moeten er maar het beste van maken. Ik heb er begrip voor dat Asscher opziet tegen regeren met rechtse partijen, maar hij had scherpe eisen kunnen stellen omdat ze hem nodig hadden.”

Om de moed er toch een beetje in te houden, noemde ik een pluspunt voor de PvdA als oppositiepartij: „Als Pechtold uit de Tweede Kamer verdwijnt, kan Asscher diens rol als belangrijkste opposant van Wilders overnemen. Ik denk dat hij dat goed kan, beter dan Samsom. Wilders weet dat, hij is beducht voor Asscher, zoals bij een verkiezingsdebat bleek.”

„Asscher doet het de laatste tijd ook op tv goed”, knikte ze.

„Weet jij iets van de Sex Pistols?”, vroeg ik. Het was zo’n onverhoedse overgang dat ze even naar adem leek te snakken.

„Hoezo?”

„Paul Depla zegt in zijn rapport dat de PvdA meer de kant van de Sex Pistols dan van Dire Straits op moet.”

Het was een metafoor voor radicale vernieuwing, vrij lastig te begrijpen voor iemand die liever naar oude zakken als Chopin en Schubert luistert. „Johnny Rotten…”, probeerde ik nog, maar ze zei nors: „Het zegt me niks. Waar halen ze die onzin toch vandaan? Sharon Dijksma wil ook al dat de partij ‘sexy’ wordt. Is Rutte soms sexy? Hij wint wél de verkiezingen.”

„Depla vindt dat de PvdA meer een beweging moet worden.”

„Toe maar. Weg met de ledendemocratie, liever een beweging, net als de PVV.”

„Depla vindt ook dat de PvdA aan een ome-Harry-syndroom lijdt, zo’n oom die met zijn gekanker de feestjes van de jonge generaties verpest.”

Ze luisterde ontzet. „Ik had in mijn jeugd toevallig een ome Harry, een buitengewoon lieve, verstandige man. Je vond het alleen maar fijn als hij er was.”

Het leek me zo langzamerhand verstandig het gesprek af te ronden en een muziekje op te zetten. Ik liep naar mijn nogal ouderwetse, enigszins naar ome Harry ruikende cd-kast. Wat zou ik kiezen?

Toch jammer dat ik nooit iets van de Sex Pistols had aangeschaft.