Cultuur

Interview

Interview

Foto David van Dam

‘Uitleg over mijn ontslag gaven ze niet’

Astrid Schenk

Na 29 jaar werd ze in een flitsfaillissement ontslagen. Astrid Schenk vocht dat aan en kreeg gelijk. Ondertussen woont ze noodgedwongen in een tuinhuisje.

Zie je wel, dacht Astrid Schenk (64) toen ze hoorde dat ze gewonnen had – zie je wel dat het niet klopt wat er is gebeurd. „Ik kreeg letterlijk een brok in m’n strot”, zegt ze aan de telefoon. Al bijna drie jaar vecht Schenk tegen haar ontslag door kinderdagverblijf Estro, dat in de zomer van 2014 failliet ging en nog op dezelfde dag een doorstart maakte. Alles was van tevoren voorbereid.

Estro was nauwelijks goed en wel failliet verklaard, of Schenk en zo’n duizend andere werknemers van Estro – toen het grootste kinderopvangbedrijf van Nederland – werden ontslagen. Het bedrijf ging met 2.600 werknemers en het grootste deel van de vestigingen door, alsof er niets gebeurd was. Zelfs de eigenaar, een Brits private-equitybedrijf, bleef dezelfde. Alleen de naam werd veranderd, in Smallsteps.

Een nieuwe baan heeft Schenk sinds haar ontslag niet gevonden. Omdat haar werkloosheidsuitkering ophoudt en haar man met pensioen gaat, heeft het stel besloten hun huis in Almere te verkopen. „We kunnen de lasten niet meer betalen.” Sinds kort wonen ze in een huisje in een volkstuintjespark. „In de zomermaanden mag dat, maar in de winter gaat het water eraf. Dan moeten we wat anders zoeken.”

Samen met vakbond FNV en drie andere ontslagen vrouwen is Schenk een rechtszaak begonnen. Ze willen dat het doorgestarte Estro – nu dus Smallsteps – hen weer in dienst neemt en financieel compenseert. Donderdag wonnen ze glansrijk een belangrijke slag: het Europees Hof van Justitie, de hoogste rechter in Europa, oordeelde dat werknemers in een pre-pack-faillissement niet zomaar mogen worden ontslagen. Nu moet de Nederlandse rechter nog uitspraak doen in hun zaak.

Voor Schenk is de Europese uitspraak de erkenning waar ze naar verlangde. „Ik kan het wel kwijt bij mijn schat van een man en mijn kinderen, die begrijpen het wel, maar de instanties moeten het ook begrijpen.”

Hoe lang hebt u voor Estro gewerkt?

„Ik was 29 jaar in dienst, van de 45 jaar die ik in totaal heb gewerkt. Toen ik begon, was mijn vestiging net een klein jaartje opgestart, in de loop der jaren is die enorm gegroeid. Ik was pedagogisch medewerker in de buitenschoolse opvang, voor kinderen van 4 tot en met 12 jaar oud. Ik heb altijd met heel veel plezier gewerkt, ik had die laatste paar jaar zo graag afgemaakt.”

250 van de 380 vestigingen van Estro zijn doorgestart. Is uw vestiging ook open gebleven?

„Ja joh, dat is het zure. Op de dag voor het faillissement, een vrijdag, kregen we een e-mail dat Estro failliet zou worden verklaard, zaterdagochtend moest ik me melden bij een vestiging in Amsterdam. Daar voor de deur, op straat, kreeg ik te horen dat ik ontslagen was. In mijn plaats hebben ze een oud-stagiaire aangenomen, op een nul-urencontract. Dat heeft me enorm gekwetst. En ik was niet de enige, er zijn meer mensen ontslagen die werkten bij vestigingen die gewoon open zijn gebleven.”

Waarom heeft Smallsteps, het doorgestarte Estro, u niet in dienst gehouden?

„Ik heb van alles ondernomen om erachter te komen, maar dat hebben ze nooit uitgelegd. Ik denk dat het te maken heeft met mijn leeftijd, ik was 61 toen ik werd ontslagen. Ik snap wel dat ik te duur ben, dat een meisje met een nul-urencontract goedkoper is. Maar dat ze mij nooit een reden hebben gegeven, maakte het moeilijk om het te accepteren.”

Hebt u geprobeerd een nieuwe baan te vinden?

„Ja, ik heb elke maand gesolliciteerd, ook op functies buiten de kinderopvang, zoals receptioniste, en telefoniste. En ik heb cursussen gevolgd bij het UWV. Maar het is niet gelukt, ik denk hoofdzakelijk door mijn leeftijd.”

Wat vindt u van de uitspraak van het Europees Hof van Justitie?

„Heel fijn, het geeft zoveel genoegdoening. We zijn er nog niet, dit moet bij de Nederlandse rechter nog een vervolg krijgen. Maar het geeft nu al zo’n positief gevoel. Het betekent dat dit soort flitsfaillissementen niet meer mogen. En ik hoop dat ik vergoed zal krijgen wat ik de afgelopen jaren ben misgelopen. Met deze uitspraak is de eerste grote hobbel genomen.”