Recensie

De proef op de som voor Italiëgangers

Foto Rien Zilvold

Wordt het deze zomer opnieuw de pizza margarita dan wel de spaghetti bolognese? Of kan er in een restaurant in Spanje, Italië, Frankrijk of Portugal dan eindelijk een stapje extra worden gemaakt? Allicht dat veel ouders van jonge kinderen en pubers de komende vakantieweken de proef weer op de som kunnen nemen. De dag dat ze óók handenwrijvend in een restaurant zullen zitten met een íets andere menukaart dan de allereenvoudigste en meest-toeristische moet toch óóit dichterbij komen?

Alvast even checken hoe de vlag er dit jaar bij hangt? Neem ze mee naar ristorante-trattoria-pizzeria O’Pazzo op de Mariniersweg. Zoals uit de opsomming in de zin hiervoor al duidelijk mag zijn, is het een Italiaan die meer heeft te bieden dan pasta’s en met tomatensaus, salami en gesmolten kaas belegd tarwedeeg. Wie daarvoor komt, kan aanschuiven in het voorste, donkerbruine gedeelte van de zaak. Op hun beurt kunnen gasten met een uitgebreidere trek (en een wat dikkere portemonnee) in een belendende zaal aan witgedekte tafels plaatsnemen.

Voor het geval dat kinderen dan al niet aanvoelen dat het ditmaal menens is, gaat er een waarschuwing van de bediening aan vooraf. In dit gedeelte van O’Pazzo dus geen pizza’s, wél een ruim aanbod van ‘piatti’, plus nog eens vier verschillende menu’s ‘dello chef’, van €35,50 (lunch) tot €54,50 (de ‘feestschotel’). Ook voor ouders is er daarmee werk aan de winkel, want van ‘carasau brood’ had ik althans nog nooit gehoord, net zomin als van maniquette-peper en een ‘caponata’ van voorjaarsgroenten.

Andere ingrediënten die staan vermeld op de kaart, zoals ‘Inca-tomaten’, mogen erop wijzen dat ook de Italiaan tegenwoordig een heel eind over zijn eigen grenzen heen kijkt, en daarbij bovendien meelift op de keukentrends. In afwachting van de komst van onze ‘primi’ krijgen we een amuse van bloemkooltartaar met bloemkoolcrème en truffelmayonaise geserveerd. Bloemkool is in 2017 wat het rode bietje het jaar hiervoor was: geen kok in de vaderlandse restaurantwereld die de groente intussen niet heeft ‘herontdekt’. Maar het gerechtje is lekker.

In O’Pazzo heeft de tijd overigens wel stilgestaan, en dan in de goede zin des woords.

In O’Pazzo (‘De gek’, weet de vertaalmachine) zelf heeft de tijd overigens wel stilgestaan, en dan in de goede zin des woords. Het is nog steeds dezelfde prachtige zaak als toen ik er een jaar of twintig geleden voor het eerst was. In die periode hebben de marmeren zuilen, de Venetiaanse kroonluchters, de plafondschilderingen en ornamenten, de carnavalsmaskers en de enorme, met mozaïek beklede houtoven in het interieur vanzelf iets authentieks gekregen. Exuberant, maar nog nét niet over the top. Ik weet het, ik heb het op deze plek vaker gesteld, maar ik vind ook dit een van de mooiste eetgelegenheden die Rotterdam rijk is.

Mét kinderen (die van mij zijn intussen al best opgevoed) nemen we de huisgerookte heilbot met genoemde Inca-tomaten(15,75 euro), de risotto met geitenkaas, de maniquette-peper en tuinkruiden (12,95) en de stufato sul focolare, ofwel gestoofde lamsnek met mint-polenta, gerookte knoflook en verse doperwten (13,50), de parelhoenfilet met boleet, knolletjes en saliejus (25,95), een vitello tonato (14,95) en een krab-tortelloni in een licht-pittige tomatenbouillon met room van gember en dragonolie (12,95).

Al na de eerste paar happen is bij de jongste (14) het geweeklaag over de afwezigheid van een pizza verstomd, terwijl zijn moeder hooguit de wenkbrauwen even fronste bij die vitello met een sashimi van tonijn. Waarom een klassiek Italiaans kalfsvleesgerecht nou op zo’n manier opgeleukt? Ook over de croutons op de friséesalade valt wat haar betreft nog wel een boom op te zetten. Die komen uit een pakje, toch?

is culinair recensent.