Column

Belast

Ellen

Toen ik gisteren de deur uitging vond ik twee blauwe enveloppen op de mat, die helaas ook nog eens aan mij waren gericht. Ik liet ze uiteraard liggen maar eenmaal in de metro was mijn fantasie er al mee aan de haal gegaan en vrat ik me op over de vreselijke dingen die erin konden staan: dat een aangifte uit 2001 ongeldig was en ik de bak in moest en dat ik ook nog eens een belastingachterstand van tien miljoen miljard had.

Pas na een handvol valeriaan kon ik de boel weer een beetje overzien. Wat me het meest frustreerde was eens niet de envelop, maar dat ik zo bang was voor haar inhoud. Ik durf slangen en vogelspinnen te knuffelen, maar één bericht van de Belastingdienst en Deckwitz kan aan de tranquillizers.

Misschien kwam het door eerdere slechte ervaringen. Ik heb eens, toen ik net een eigen onderneming was begonnen, me vergist in de datum waarop ik kwartaalaangifte moest doen, en kreeg toen de standaardaanslag van vijfduizend euro. Dat is uiteindelijk allemaal goed gekomen (de aardigste mensen ter wereld werken bij de Belastingtelefoon) (ik vraag me overigens af of zij vanwege hun werk korting krijgen op hun aangifte), maar ik vrees dat ik daardoor toch schade heb opgelopen, want telkens als ik nu een blauwe envelop zie, krijg ik een hartverzakking. Ik voel me met betrekking tot belastingen bovendien constant onvoorbereid. Telkens blijken er weer regels te zijn waar je nog nooit van had gehoord, waardoor je telkens het gevoel hebt te worden gestraft om redenen die je niet begrijpt.

En getuige de klaagredes op Facebook en Twitter, ben ik niet de enige. Het schijnt dat de Nederlander gemiddeld een week wacht met het openen van dit soort post. Misschien zouden we les moeten krijgen in belasting aangeven. Op school krijg je vanaf je tiende uitleg (met plaatjes!!) hoe je een condoom om een stijve piep moet doen, maar niemand vertelt je wat dividendbelasting is en hoe erg je in de shit komt te zitten als je die niet opgeeft. Natuurlijk zijn aids en herpes vervelend, maar een dwangbevel is ook niet goed voor je levensverwachting.

Eenmaal thuis opende ik de enveloppen en las ik de brieven (daarmee bedoel ik dat ik eerst het bericht scande naar bedragen en pas daarna keek wat er van me werd gevraagd) en natuurlijk viel het mee en was ik boos op mijn vermogens om mezelf bang te maken.

Het had me heel erg geholpen als ik in mijn jeugd al goed was voorbereid. Belastinglessen maken het leven niet zozeer leuker, alswel makkelijker. Veel makkelijker.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.