Recensie

Neill Blomkamp zet nieuwe film gratis op YouTube

Zap

Sigourney Weaver speelt de hoofdrol in een korte film van regisseur Neill Blomkamp. ‘Rakka’ verscheen uit het niets op YouTube.

Sigourney Weaver in 'Rakka' (YouTube)

Iedere stap van het Zuid-Afrikaans-Canadese ‘wonderkind’ Neill Blomkamp (Johannesburg, 1979) wordt door cinefielen op de voet gevolgd. Zo maakte hij twee jaar geleden bekend een volgende aflevering in de filmcyclus van Alien te willen regisseren, mogelijk met vaste hoofdrolspeelster Sigourney Weaver (67), die ook al in zijn Chappie (2015) te zien was geweest.

Buitenaardse wezens waren altijd al een belangrijk element in de films van Blomkamp. Ze bevolkten de townships van Johannesburg in District 9 (2009), kaapten een politierobot in Chappie (2015). Vorige week verscheen uit het niets Rakka op YouTube, een korte film van bijna 22 minuten, waarin de buitenaardsen, wrede en intelligente reptielen, de wereldheerschappij hebben veroverd. Dat gaat snel, want de eerste titelkaart vermeldt „Texas, 2020”. En in die postapocalyptische dystopie voert niemand minder dan Weaver de guerrilla van de overgebleven mensheid aan.

Bekijk hieronder de volledige film

Het lijkt erop dat het in vier hoofdstukken verdeelde Rakka een soort voorproefje van een bioscoopfilm is. Oats Studio, zijn nieuwe filmbedrijf in Vancouver, volgt in dat opzicht een vertrouwde strategie. Zoals Blomkamps korte Alive in Joburg (2005) een voorstudie was van District 9, of de Nederlandse Mischa Rozema met Sundays (2015) een visitekaartje aan Hollywood presenteerde, zo liet Jim Jarmusch al in 1983 eeen korte versie van Stranger than Paradise op het Rotterdamse filmfestival zien en won prompt de persprijs. Een jaar later was de lange film gefinancierd en klaar.

Maar in 2017 heb je geen festival meer nodig en zet je je werk gewoon voor de hele wereld gratis toegankelijk op YouTube. Er is ook weinig low-budget aan Rakka, dat zindert van de geraffineerde trucages, explosies en kruisigingen in bloed en vuur. Ook zien we dat de indringers bij sommige mensen een machine in de hersens hebben ingeplant, zonder de huid opnieuw te dichten overigens, waarmee onder meer in de toekomst gekeken kan worden.

De losse scènes in Rakka zijn zonder veel problemen te extrapoleren naar een soort van verhaallijn, die wel iets weg heeft van het notoire Red Dawn (John Milius, 1984), waarin Amerikaanse burgers de guerrilla aangaan met de Sovjet-bezetter en zijn Cubaanse en Nicaraguaanse bondgenoten. Alleen zijn de slechteriken nu monsters van een andere planeet, die geen kans onbenut laten om hun superioriteit te etaleren en de voormalige heersers van het universum zo diep mogelijk te vernederen. Gelukkig kun je ze met enig beleid en wat dynamiet af en toe op ouderwetse wijze uitschakelen.

Ook de titel Rakka, die klinkt als een verwijzing naar de hoofdstad van het kalifaat, verwijst naar een politieke parallel, de angstdroom van de westerse mens om ten prooi te vallen aan wraaklustige barbaren.

Politiek hoort bij het werk van Blomkamp, al koos hij nooit eerder zo duidelijk partij voor de bestaande orde van het heden. Zijn keuze om de film zomaar weg te geven is dat duidelijk niet. Als Hollywood iets vreest, dan is het wel dat partijen oude kartels en monopolies omzeilen, en dat nog wel vanuit Canada. Voor ons als consumenten is het een nieuw teken dat de grenzen tussen film, televisie en internet nauwelijks meer zijn te trekken. Ik keek naar de ontploffingen via YouTube en AppleTV op een heel groot scherm in mijn huiskamer. Inmiddels staat ook al de Russisch ingesproken versie online.