Agent Cooper: ‘Twin Peaks is ingewikkeld, veeleisend en briljant’

Interview Kyle MacLachlan

Kyle MacLachlan heeft in de serie Twin Peaks drie hoofdrollen: FBI-agent Cooper, een gangster en een verzekeringsman in de war. ‘Het vuil van Mr. C komt door de huid naar buiten’. (Pas op, spoilers)

Kyle MacLachlan in Twin Peaks, als FBI-agent Cooper, verzekeringsman Dougie, en gangster Mr. C. Suzanne Tenner/ CBS Broadcasting Inc/ Showtime

Eerst willen we natuurlijk weten hoe hij zijn koffie drinkt. Acteur Kyle MacLachlan, vorige week in Amsterdam voor een groepsinterview, speelt FBI-agent Dale Cooper in de tv-serie Twin Peaks. En voor agent Cooper is ‘damn good coffee’ heel belangrijk. Koffie staat in de serie voor het gewone, goede leven, contrasterend met de ongewone, vuile onderwereld die Cooper onderzoekt.

Dus, meneer MacLachlan, hoe drinkt u uw koffie? „Zwart. Als ik op vakantie ben, drink ik ’s ochtends graag espresso. Maar thuis drink ik het liefst Amerikaanse filterkoffie. Ik zet ’s ochtends een grote pot en daar drink ik de hele dag uit.”

Twin Peaks, de bovennatuurlijke politieserie over de moord op een schoolmeisje in een noordwestelijke bosstadje, werd in 1991 wegens teruglopende kijkcijfer voortijdig afgebroken, maar is in de loop der jaren uitgegroeid tot een geliefde cultserie, die grote invloed heeft op de huidige hausse aan kwaliteitsseries. Zesentwintig jaar na het einde van het tweede seizoen begon vorige maand bij betaalzender Showtime (in Nederland bij Videoland) de langverwachte terugkeer van de serie, wederom gemaakt door regisseur David Lynch en schrijver Mark Frost.

In het hart van de duistere serie staat de onveranderlijk goedgemutste Agent Cooper. Hij is de Kuifje, de onkreukbare goede kracht. MacLachlan: „Het was echt magisch om het zwarte pak weer aan te trekken. En het was fantastisch om ’s ochtends op de set te komen en al die mensen van vroeger weer te ontmoeten – een soort reünie. David Lynch en ik zijn vrienden, we wonen praktisch naast elkaar in Los Angeles, maar ik had al die tijd niet met hem gewerkt, dus dat was bijzonder. En we stapten er makkelijk weer in – ik had agent Cooper weer snel gevonden.”

Twin Peaks was zijn tijd ver vooruit, dus was de grote vraag of de tijd de serie inmiddels niet had ingehaald. Het mengen van genres en van zwarte humor en gewelddadig drama is immers gewoon geworden, van Sopranos via Breaking Bad tot Fargo. Maar in het derde seizoen blijven Lynch en Frost niet in nostalgie hangen. Ze leggen de lat voor de kijker nog hoger, door doorlopend van verhaallijn en locatie te wisselen, de kijker vaak in verwarring achterlatend. Ook het bovennatuurlijke heeft een veel grotere plaats gekregen. Dit is nog steeds erg vreemde televisie. Wellicht is Twin Peaks wederom zijn tijd ver vooruit. Maar waarschijnlijker is dat de serie onvergelijkbaar is; de enige surrealistische tv-serie die er is.

MacLachlan: „Het is geen trip down memory lane geworden. We keren niet terug naar een formule, dit is een nieuwe schepping. Het is alsof het leven in Twin Peaks gewoon 25 jaar is doorgegaan, zonder camera, en wij komen weer eens kijken hoe het ermee gaat. We waren niet zo bezig met wat de mensen ervan zouden vinden. Anders dan in de eerste series hebben Lynch en Frost echt álle achttien uren geschreven en geregisseerd. Dit is het verhaal wat zij wilden vertellen, op hun eigen manier, ongeacht wat de ontvangst zou zijn.” Maar natuurlijk was McLachlan wel benieuwd naar die ontvangst. „Er zijn mensen die nieuwsgierig doorkijken, en er zijn mensen die afhaken: ‘Dit is belachelijk, ik snap er niets van’. Dat begrijp ik ook. Ikzelf vind het ingewikkeld, veeleisend, uitdagend en briljant.”

Lynch zei ooit over MacLachlan: „Kyle speelt de onschuldige, de man die je genoeg vertrouwt om met hem een onbekende wereld in te gaan.” Maar de kijkers die hadden uitgekeken naar Coopers terugkeer, worden danig op de proef gesteld. Eigenlijk is hij na zeven afleveringen nog steeds niet helemaal terug. MacLachlan speelt nu drie verschillende rollen. Cooper heeft 26 jaar in een soort tussenwereld vastgezeten, de Red Room. Ondertussen heeft in deze wereld de boze geest Bob bezit genomen van zijn lichaam, en hem veranderd in de meedogenloze crimineel Mr. C. Deze mister C doet denken aan de koelbloedige moordenaar die Javier Bardem speelt in No Country for Old Men. MacLachlan: „Dit was een geweldige kans om een schurk te kunnen spelen, een kans die ik normaal niet krijg. In het gewone leven zou ik het in audities moeten opnemen tegen acteurs voor wie het spelen van schurken dagelijkse kost is. En die mannen worden altijd gecast.”

Hoe gaf hij vorm aan de schurk, Mister C? MacLachlan: „Mister C. komt uit een andere wereld, ik moest vooral uitvinden van welke duistere plaats hij komt. Verder hebben we veel aan zijn uiterlijk gewerkt. Het haar onverzorgd lang, vuile nagels. Ze smeerden een soort vet vuil op mijn gezicht, alsof ik heel lang niet gedouched had. Alsof het vuil wat in hem zit naar de oppervlakte komt.”

Cooper moet terugkeren in deze wereld, en Mister C. moet weer terug naar de zijne. Maar de wissel mislukt. Cooper komt in plaats daarvan terecht in het leven van Dougie, een verzekeringsman in een bovenmaats grasgroen jasje. Hij is ook nog eens zijn geheugen kwijt. Dougie dwaalt rond in een wereld die hij niet begrijpt, alsof hij een hersenbloeding heeft gehad. Komisch, maar vooral tragisch. Extra wrang is dat iedereen doet alsof er niets aan de hand is.

MacLachlan: „Het ging erom de tijd te durven nemen om Dougie de wereld te laten ontdekken alsof hij hem nog nooit heeft gezien. Als een kind. Het is best lastig om iemand naar een banaan te laten kijken alsof hij nog nooit een banaan heeft gezien, als je zelf best vaak een banaan hebt gezien.”