Recensie

Sollima brengt extra reliëf aan bij Costanzi

In de Italiaanse cellist Giovanni Sollima komen onderzoeker, musicus en componist samen. Een mooi toonbeeld daarvan is de herontdekking van Giovanni Battista Costanzi (1704-1778), die in dienst was van de illustere kardinaal Pietro Ottoboni in Rome. Hij droeg de bijnaam ‘Giovannino del violoncello’, want zijn tijdgenoten konden hun oren nauwelijks geloven als Costanzi zijn instrument bespeelde. Want in zijn handen wedijverde de cello - muzikaal dienaar bij uitstek - met de sterstatus van de viool.

Sollima laat deze vergeten componist in al zijn schoonheid herleven en voegt aan beide albums ook nog een eigen compositie toe. Hij doet het vaker bij wijze van eerbetoon en overdenking. De Italiaanse eclecticus gaat graag het gesprek aan met de oude vormen, die hij vervolgens prettig laat ‘ontsporen’. Hij deed het in zijn Ludwig Frames met symfonicus Beethoven. Ook Costanzi’s kunstenaarschap krijgt door die ontmoeting extra reliëf.