Recensie

Katy Perry’s opgeblazen formulemuziek

Antropologen zullen over vijftig jaar een hele kluif hebben aan de volksstammen die zich anno 2017 naar de concerten van Katy Perry lieten drijven. Was het een pluriform publiek? Waren ze de leeftijdgroep van 12 tot 15 ontgroeid? De muziek van de Amerikaanse popster wordt veel minder gedefinieerd door artistieke motieven dan de fysieke noodzaak om er ruimtes van Ziggodome-formaat mee te vullen. Vanaf de eenzame piano aan het begin van Perry’s vijfde album Witness weet je dat het nooit lang kan duren, voordat de EDM-beat zich aandient en er een lawine van uitvergrote emotie’s over de hoofden wordt uitgestort. Witness is in alle opzichten state-of-the-art, van de fijntjes uitgevochten beef met Taylor Swift in ‘Swish Swish’ tot de roboteske autotunesymfonie ‘Mind Maze’. „It’s something bigger than me” zingt Perry in haar meest emotionele nummer, en dat is precies wat er mis is met deze opgeblazen formulemuziek.