Commentaar

Macron krijgt groot mandaat: hoogste tijd voor daden

Franse parlementsverkiezingen

Eigenlijk was er voor de tweede ronde van de Franse parlementsverkiezingen nog maar één vraag: hoe groot wordt de meerderheid voor de nieuwe president Emmanuel Macron? De collectieve wil van de Franse kiezer pakte zondag goed uit: Macron krijgt een absolute meerderheid om Frankrijk te hervormen, maar zijn overwinning was niet zó groot dat Frankrijk een eenpartijstaat werd.

Na de eerste ronde, vorige week, leek het er even op dat Macron de parlementaire oppositie zou wegvagen. Zo ver kwam het net niet.

Macron kan steunen op 350 van de 577 zetels, dat is beduidend minder dan de prognoses die ruim boven de 400 zetels aangaven voor de alliantie bestaande uit Macrons La République En Marche! (LREM) en de centrumpartij MoDem.

De centrum-rechtse Republikeinen hielden 113 van 199 zetels over. La France Insoumise van de links-radicale Jean-Luc Mélenchon haalde, samen met de communisten, 27 zetels. Het Front National van Marine Le Pen sprong van twee naar acht zetels. Dramatisch was de uitslag voor de socialisten. De PS kwam niet verder dan 29 zetels.

De oppositie kan de komende vijf jaar dus wel een alternatief geluid laten horen, een effectieve blokkadepolitiek kan ze in het parlement niet voeren. Serieus weerwerk kan dus alleen van buiten het parlement komen; traditioneel weten Franse vakbonden daar wel raad mee.

De opkomst bereikte met nog geen 43 procent een historisch dieptepunt – mogelijk een waarschuwing aan de president dat grotere groepen nog niet met hem weglopen.

Dat doet niet af aan de daverende overwinning, waarmee de revolutie die Macron in luttele maanden heeft ontketend compleet is. Bestond de Franse politiek traditioneel uit twee grote blokken, links en rechts, nu zit in het centrum van het politieke landschap een grote nieuwe politieke beweging die ternauwernood ruimte laat voor oppositie. Macron wist bovendien nieuw personeel aan te trekken. Het parlement telt meer vrouwen, minder carrièrepolitici en is gemiddeld zes jaar jonger.

Macron heeft dus zijn handen vrij om Frankrijk te moderniseren en terug te brengen in het hart van de Europese politiek. Verwacht mag worden dat hij snel van start zal gaan om de enorme belofte die hij belichaamt in te lossen. Uit tactisch oogpunt zou het ook handig zijn als hij tegen de tijd dat Duitsland in september een nieuwe kanselier kiest, kan laten zien dat hij daadwerkelijk kan hervormen. Dat zou de Frans-Duitse samenwerking versoepelen en Frankrijk in dat verbond een stevigere uitgangspositie geven. Tijd voor daden.