Column

Sternstunde

Marcel

Sinds de dood van mijn vader leek het wel alsof Vaderdag ieder jaar grootser gevierd werd, maar het kan natuurlijk ook zijn dat het altijd al een groot feest is geweest. In dat geval was ik tekortgeschoten. Wij deden niet aan Vaderdag, maar ik mag graag denken dat ik, als hij nog geleefd had, gisteren wel was gegaan.

We kwamen dan achterom, door de schuifdeur die dan nog gewoon op een kier stond. Geen gerommel met sleutels en schuiven aan de andere kant. Benieuwd hoe hij op zijn kleinkinderen gereageerd zou hebben. Hij zat dan in bruine leunstoel voor de televisie en keek naar Buitenhof, zijn lievelingsprogramma, maar deze specifieke zondag misschien naar de ZDF, waar het wel de hele dag over Helmut Kohl ging. Waar hij dan weer niets van verstond omdat mijn moeder de koffie nogal rammelig presenteert. Bijkomende gedachte was haar gezicht, dat, omdat hij nog leefde, nog niet zo zorgelijk stond.

Voor mijn vader, die bij verkiezingen trouw een groene poster achter het slaapkamerraam aan de straatkant plakte, was de Duitse bondskanselier gewoon van het CDA.

„Wij zijn overal de baas”, zei hij als de christen-democratie ter sprake kwam. Pas onder Jan Peter Balkenende kwamen de eerste voorzichtige barstjes in dat vertrouwen. Voor die man schaamde hij zich. Kohl vond hij daarentegen een ‘Macher’, net als Ruud Lubbers bij ons. Zelfs voor de wat gênante aftocht van Helmut Kohl uit de politiek had hij begrip. Hij had juist sympathie voor mensen die niet het vermogen hadden om op het hoogtepunt te stoppen, zelf had hij ook het liefst tot zijn dood doorgewerkt.

De dood van de Macher was voor hem waarschijnlijk reden geweest om alle platgetreden paadjes nog maar weer eens te bewandelen. Hij had hardop wat geciteerd uit de zaterdagkranten, ik denk dat hij Sternstunde een mooi Duits woord had gevonden.

Ik had het graag nog een keer gehoord, maar dat was achterafgelul, vond ook mijn bejaarde moeder, die speciaal voor mijn vader net als iedere zondag de hele uitzending van Buitenhof had uitgezeten.

De dood van Helmut Kohl had haar verbaasd.

„Ik wist niet dat hij nog leefde. Hij is 87 geworden, net als papa.”

Dat was dan meteen ook de enige overeenkomst tussen die twee. Wat mij het meest trof – het zal met Vaderdag te maken hebben – was het bericht dat Walter Kohl, een zoon van Helmut Kohl, op de radio hoorde van het overlijden van zijn vader en dat het laatste contact dateerde uit 2011.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.