Recensie

Shaggy’s kalme flow is onverwoestbaar

Shaggy’s warme stem en lichtvoetige dancehallpop zijn zo herkenbaar dat ook recentere tracks in de hitmedley opgaan.

Shaggy Foto EPA/ Michael Kappeler

Shaggy krijg je niet zomaar weg. De Jamaicaanse superster scoorde in 1993 zijn eerste hit met Oh Carolina en is sindsdien met regelmaat afgeschreven om triomfantelijk weer terug te keren. Boombastic. It Wasn’t Me. Angel. Nog steeds is Shaggy te horen op nummers met de meest diverse artiesten. Zijn vermogen zich aan talloze geluiden, artiesten en trends aan te passen, zonder zijn eigen unieke stijl in te leveren, maakt van de 48-jarige Shaggy een popster met een bijzonder lange adem.

Zijn concert zondagavond in de Melkweg in Amsterdam, is dan ook gewoon uitverkocht, en hij doet er maandagavond nog één. Shaggy is een gladde, charmante en charismatische performer. Hij glijdt met zonnebril en capuchon het podium op, op de door zijn band heerlijk traag gespeelde groove van Lucky Day. „Amsterrrrrdam!” Een applausje. „Laaaaaaaadies!” Een ovatie. Hij schakelt door naar Boombastic; ook die evergreen brengt hij met een mengeling van flair, plezier en verleiding. Shaggy en zijn band geven het bekendere werk vaak net even een draai; een kleine variatie in ritme of woordenstroom.

De aantrekkelijke, kalme flow waarmee Shaggy zoveel wereldhits inkleurde, is ook live onverwoestbaar. Hij heeft een warme, lenige stem en zijn lichtvoetige dancehallpop is zo herkenbaar dat ook recentere tracks moeiteloos in de hitmedley opgaan. De muziek is zwoel en aanstekelijk en de zaal klapt en zingt voluit mee. Routinier Shaggy hoeft niet zo heel hard te werken. Hij doet een dansje zijwaarts. Draait een cirkel met zijn heupen. „Laaaaaaaadies!” Hij verzandt vaak in langdradige, overbekende publieksinteracties, waardoor de energie inzakt, maar heeft altijd weer een volgende hit of grap in zijn arsenaal om de boel weer op te peppen.