Recensie

Robert Lepage imponeert in ‘887’

Holland Festival

In ‘887’ vertelt de Canadese theatermaker Robert Lepage over opgroeien in Franstalig Canada, en hij richt zich daarbij op de werking van het geheugen. Bovenal is ‘887’ visueel geraffineerde en speelse theaterkunst.

Het schaalmodel van het appartementencomplex waar hij opgroeide is iets groter dan hijzelf. Van al zijn buren vertelt Robert Lepage wie het zijn en bij elke introductie wordt door de ramen een filmpje zichtbaar van bewegende bewoners. Het vormt de wonderschone start van de vertelling over zijn kindertijd in Quebec, Franstalig Canada.

Schrijver, regisseur en acteur Lepage (1957) doorspekt zijn jeugdherinneringen met veel achtergronden over de oplaaiende vrijheidsstrijd van Franstalige separisten in het Canada van de jaren zestig, die tientallen aanslagen pleegden.

De inkadering van zijn terugblik is zijn worsteling met het uit het hoofd leren van het gedicht Speak White van Michèle Lalonde. Zijn langetermijngeheugen functioneert beter dan iets onthouden op korte termijn, merkt hij. Het is een patriottisch gedicht over de belediging – stammend uit de slaventijd – die de dominante Engelstaligen in Canada de Franstaligen toevoegen als die Frans spreken.

Monoloog vol fijnzinnige grapjes

Op subtiele wijze toont Lepage in 887 hoe het geheugen werkt en stelt hij vragen bij wat je je herinnert en hoe je zelf herinnerd zal worden – in een verhaallijn over de man die zijn necrologie schrijft.

Zijn monoloog bevat talrijke fijn zinnige observaties, kleine grapjes en schrijnende passages, zoals het verhaal dat hij ondanks een geslaagd examen niet werd toegelaten tot een school, omdat zijn vader taxichauffeur was.

Zijn historiserende aanpak is vergelijkbaar met die van cabaretier Diederik van Vleuten, maar Lepage is een veel onderkoelder, bijna zakelijke verteller. De schoonheid van 887 ligt dan ook veel meer in de geraffineerde en speelse visuele aankleding.

Een draaischijf zorgt voor een wisselend decor van gebouw en interieur en hij gebruikt schaduwspel, mime en bestuurbare autootjes. Net als Hotel Modern hanteert hij een handcameraatje om kleine poppetjes grote gebeurtenissen te laten uitbeelden. En dan is er nog dat innovatieve gebruik van film in en op het gebouw.

Niet voor niets neemt hij na afloop met tien technici applaus in ontvangst voor deze verbluffende staaltjes theatertoverkunst.