‘Mijn vrijwilligerswerk is een soort verslaving’

Spitsuur

Naast haar eigen bedrijf steekt Rabia Amezian (39) zoveel mogelijk energie in het helpen van anderen. Ze neemt nauwelijks vrij. „Als ik nu op vakantie zou zijn, zou ik toch maar met mijn telefoon bezig zijn voor mijn stichting.”

Rabia: „Hardlopen en lezen zijn mijn hobby’s, maar voor lezen heb ik het te druk.” Foto David Galjaard

Rabia: „Bijna vier jaar geleden heb ik met een oud-collega een bedrijf in financiële dienstverlening opgezet. We werken als projectleider, verandermanager en financieel adviseur, vooral voor lokale overheden. Momenteel werk ik bij de gemeente Heerhugowaard, mijn partner zit in Rotterdam. Eigenlijk vind ik mezelf helemaal geen cijfermens, ik zou dan ook nooit een klus als boekhouder of administrateur aannemen. Maar ik kan wel analystisch denken, waardoor ik snel verbanden zie. Het is de wereld áchter de cijfers die me boeit: zitten mensen op de juiste plek, weten ze wat er van hen wordt verwacht, zitten medewerkers en management op één lijn? Soms ontstaan fouten in cijfers doordat de communicatie hapert.

„Ik ben mijn zakenpartner tegengekomen bij het consultancybureau waar we allebei werkten. We ontdekten elkaars kwaliteiten en besloten samen verder te gaan, ook al werken we meestal bij verschillende opdrachtgevers. We kunnen elkaar altijd raadplegen en we zijn elkaars financiële buffer als dat nodig is. Ik werk nu 32 uur in de week, ik heb één dag vrij.

„Mijn vrije tijd vul ik met vrijwilligerswerk. Daar ben ik zoveel mee bezig dat mensen vaak denken dat dát mijn baan is. Met een vriend heb ik de stichting doyoucare opgericht, die zich inzet voor hulpbehoevenden. Dat klinkt heel breed en dat is het ook. Als iets ons hart raakt, gaan we ervoor. Vaak zijn het projecten in Marokko, waar we beiden onze wortels hebben. Zo hebben we geld ingezameld voor een prothese voor een moeder van vijf kinderen die door diabetes een onderbeen kwijtraakte. En nu sparen we voor een aangepast huis voor een gezin waarvan drie van de vier volwassen kinderen verlamd zijn geraakt. Ze wonen boven op een berg, dus met een rolstoel naar buiten gaan, zou levensgevaarlijk zijn. Bovendien zijn de deuren in het huis te smal voor een rolstoel. Een aangepast huis in het dal kost casco 17.000 euro, we denken dat we 25.000 euro nodig hebben om het helemaal af te maken. Om geld in te zamelen hebben we Ramadan-tassen verkocht, doen we mee aan sponsorlopen en verkopen we hapjes op een markt.

„We zoeken altijd naar duurzame projecten, zoals een klaslokaal voor kinderen in de hoge bergen van Ketama of een schooltje voor kinderen met Down. We willen kennis leveren aan docenten en ouders hoe ze het meeste uit deze kinderen kunnen halen. Daarvoor proberen we samen te werken met instanties in Nederland.”

Nietigheid van het leven

„Vrijwilligerswerk geeft betekenis aan mijn leven. Ik probeer het leven van een ander er wat draaglijker mee te maken. Door het contact met de mensen die we steunen, word je weer eens gewezen op de nietigheid van het leven. Ook de dood van mijn broer, die in 2011 op 26-jarige leeftijd plotseling overleed, heeft me doen beseffen dat het leven snel voorbij kan zijn. Tegelijkertijd heeft zijn overlijden me op een nieuwe weg gezet: dat je moet proberen om iets na te laten voordat het te laat is.

„Ik ben destijds begonnen met het bakken van vijfhonderd cupcakes voor hulp aan weeskinderen. Dat gaf veel voldoening en toen ben ik verschillende sponsorlopen voor het KWF gaan doen en heb ik twee keer de Nacht van de Vluchteling gelopen. In 2013 heb ik de stichting ‘Help Syrië de winter door’ opgezet. Binnen twee weken hadden we twaalf zeecontainers en een vliegtuig vol hulpgoederen. Twee jaar later zijn we begonnen met doyoucare. Ik heb wel eens overwogen om van fondsenwerving mijn werk te maken, maar dan moet ik wel in een doel geloven.

„Ik heb het heel erg druk, maar zo voel ik het niet. Wel heb ik onlangs de APK van mijn auto laten verlopen omdat ik door alle drukte de verkeerde datum in mijn agenda had gezet. Terwijl ik normaal heel precies ben.

„Ik ben ook al een paar jaar niet echt met vakantie geweest. Er was altijd iets waardoor vakantie geen prioriteit had, zoals het overlijden van mijn vader of van mijn opa, of ik had het te druk met de stichting. Zo moeten we nu snel geld binnen zien te halen voor de inrichting van het aangepaste huis in Marokko, want de aannemer werkt snel. Anderzijds: die drukte geeft me ook rust. Als ik nu met vakantie zou zijn, zou ik toch maar met mijn telefoon bezig zijn voor doyoucare. Het is een soort verslaving.”

Dankbaar voor alles wat ik heb

„Hardlopen en lezen zijn mijn hobby’s, maar voor lezen heb ik het te druk. Ik heb er geen rust voor. Als ik even mijn hoofd wil leegmaken, ga ik ’s avonds of in het weekend iets bakken of mijn huis schoonmaken, de was opvouwen of de ramen zemen. Ook met hardlopen maak ik mijn hoofd leeg en als ik geen tijd heb, dan stap ik even op mijn loopband. Hardlopen is eigenlijk het enige waar ik geld aan uitgeef. Ik ga zelden uit eten, want ik kook graag zelf. Verder gaat er natuurlijk geld naar de stichting. Opstartkosten, drukwerk, reiskosten, merchandising en verpakkingsmateriaal betalen we allemaal zelf.”

„Ik ben tevreden met het leven dat ik leid. Door het werk voor doyoucare realiseer ik me dat ik dankbaar mag zijn voor alles wat ik heb.”